All dictionaries

əməllicə [əməllicə]

əməlpərvər [əməlpərvər] isim ərəb/fars

Klassik ədəbiyyatda müəyyən bir əməl (qayə, məqsəd) uğrunda çarpışan, konkret bir məqsədə xidmət edən mənasında işlənmişdir. □ Mirzə Fətəli bir ədib və bir naşir olmaqdan daha artıq bir cəmiyyətçi, bir əməlpərvərdi. (C.Cabbarlı).

əməlsiz [əməlsiz] sifət

1. Sözünə, vədinə əməl etməyən, yaxud bir şeyə inandığı halda, onu yerinə yetirməyən, ona əməl etməyən. □ Əməlsiz nəsihətçi. Əməlsiz adam.
2. Əməli əhəmiyyəti olmayan, həyata keçməyən. □ Əməlsiz sözdə fayda olmaz. (Atalar sözü).
3. Dini ehkama sözdə inanıb, işdə onları yerinə yetirməyən, onlara əməl etməyən. □ Əməlsiz müsəlman.

əməzək [əməzək] sifət

1. Anasını əmməmək, yaxud əmə bilməmək nəticəsində arıq olan; zəif, cılız. □ Əməzək quzu. Əməzək adam kimi tərpənir.
2. Məcazi mənada: key, maymaq, qorxaq, bacarıqsız. □ Ay əməzək, Allah səni döysün!Niyə qoyurdun qaçsın, indi nə tövr eləyək? (Ə.Haqverdiyev).

əmgək [əmgəx'] isim

Kəllə sümüyünün ön və orta hissəsi □ Qiyas əmgəyindən peysərinə qədər qırxılmış .. başını əlləri ilə tutdu. (Ə.Abasov).

əmi [əmi] isim

1. Atanın qardaşı. □ ..Əmiləri dövləti bir ilin içində dağıtdılar, axırda bir barmaqhesabı göstərdilər. (C.Məmmədquluzadə).
2. Yaşlı, yaxın adama müraciət kimi işlədilən söz. □ Əmi, saat neçədir?
3. Hörmət üçün özündən yaşlı kişinin adına qoşulur. □ İki saat yol gedib Qasım əmi yetişdi Təzəkəndə... (C.Məmmədquluzadə).

əmiarvadı [əmarvadı] isim

Əminin arvadı.

əmican [əmican]

əmicanı [əmicanı]

əmici [əmici] sifət

1. Əmən, soran. □ Əmici uşaq.
2. Xüsusi terminologiyada: sorucu, soran, xüsusi orqanları vasitəsilə içəriyə çəkən.

əmidostu [əmidosdu] isim

1. Əmiarvadı yerində işlənən ləqəb. □ Dünən bizim başımız yaman qarışıq oldu, əmidostu! (M.Hüseyn).
2. Özgə qadını hörmətlə çağırmaq üçün işlənən ləqəb. □ Əmidostu, bu uşaq kimlərdəndir?

əmigəlini [əmigəlini] isim

1. Hörmət üçün əmi arvadına verilən ləqəb.
2. Əmioğlunun arvadının ləqəbi olan ad.

əmik [əmix'] sifət

Çox əmilməkdən xarab olmuş, zədələnmiş.

əmiqızı [əmiqızı] isim

1. Əminin qızı. □ Tamam da əmiqızının uşağını saxlayacaqdır.

2. Məcazi mənada: özgə qızlara hörmət və mehribanlıq göstərərək, çağırmaq üçün işlənən ləqəb.

əmilmə