All dictionaries

əhlilənmə

əhlilənmək [əhliləmməx'] feil

1. Əhli olmaq, ələ öyrəşmək (vəhşi heyvan haqqında).
2. Məcazi mənada: adamlara uyuşmaq, alışmaq; adamlarla ünsiyyət, ülfət etməyə öyrəşmək; cəmiyyətdə özünü aparmağa alışmaq.

əhliləşdirilmə

əhliləşdirilmək [əhliləşdirilməx'] feil

Əhli edilmək, ələ öyrədilmək. □ Tülkü balası əhliləşdirilmişdir.

əhliləşdirmə

əhliləşdirmək [əhliləşdirməx'] feil

1. Vəhşi heyvanı əhli etmək, ələ öyrətmək. □ Bu gün bizə xidmət edən bütün heyvanları insanlar əhliləşdirmişlər.
2. Məcazi mənada: adamlara alışdırmaq, onlarla ünsiyyət və ülfətə öyrəşdirmək. □ O vəhşini bir qədər əhliləşdirmək lazımdır.

əhliləşmə

əhliləşmək [əhliləşməx'] feil

1. Əhli olmaq, ələ öyrəşmək (vəhşi heyvan haqqında).
2. Məcazi mənada: adamlara uyuşmaq, alışmaq; adamlarla ünsiyyət, ülfət etməyə öyrəşmək; cəmiyyətdə özünü aparmağa alışmaq.

əhli-məclis [əhli-məclis] ərəb

1. Məclisdə olanlar, iştirak edənlər. □ Vəkil, vəzir, əhli-məclis hamısı oğlanın bu hünərinə məəttəl qaldılar. (Nağıl).
2. Səhnə əsərində iştirak edənlər.

əhli-mərifət [əhli-mə:rifət] ərəb

Arxaizm. Mərifətli adam. □ Sanırsa zahid özün əhli-mərifət, əmma; Bilirmi, nolduğun olsa suali-hürriyyət? (Ə.Vahid).

əhli-ruh [əhli-ruh] ərəb

Ruh əhli, ruhlu adam. □ Arifsən, əhli-ruhsan; Can sana peşkəşdi, gözəl! (Aşıq Ələsgər).

əhli-savad [əhli-savat] ərəb

Savadlı, oxumuş. □ ...Mən əhli-savadam, yazı-pozu mənim gözümə ziyan eləyibdi. (C.Məmmədquluzadə).

əhli-səlib [əhli-səlib] isim ərəb

Tarix. XI-XIII əsrlərdə Qərbi Avropa feodallarının, katolik kilsəsinin təşəbbüsü və təhriki ilə müqəddəs torpağı, yəni Fələstini müsəlmanların əlindən qurtarmaq bəhanəsi ilə Yaxın Şərq ölkələrinə etdikləri hərbi yürüşlərində iştirak edənlərə verilən ad (döşlərinə xaç (səlib) şəklində nişan vurduqları üçün tarixdə onlara belə ad verilmişdir). □ Əhli-səlib müharibələri.

əhli-vəfa [əhli-vəfa] ərəb

Klassik ədəbiyyatda vəfalı mənasında işlənmişdir. □ Yolunda müntəzirəm, can verim görəndə üzün; Cəfa çəkənlərin əhli-vəfasıyam, gözəlim! (Ə.Vahid).

əhliyyət [əhliyət] isim ərəb

1. Ləyaqət, iqtidar, etibarlılıq, səlahiyyət. □ Əhliyyəti çatmır. Bu işdə onun əhliyyəti var.
2. Əhli etmə, ələ öyrətmə. □ Buna görə də onları bir ev quşu kimi əhliyyətə almağı və həyata öyrətməyi bacarmalıyıq. (M.S.Ordubadi).