All dictionaries

şərtsiz [şərtsiz] sifət

1. Heç bir şərtlə məhdudlaşmayan, bağlı olmayan, şərtlənməyən; danışıqsız.
2. Zərf kimi: heç bir şərtlə məhdudlaşmayan, bağlı olmayan, şərtlənməyən; danışıqsız. □ Təkliflərin şərtsiz qəbulu.

şərt [şərt] isim ərəb

1. Bir şeyin var olması, həyata keçməsi üçün lazım olan amillər; əsas, zəmin. □ Fiziki hazırlıq uçuş üçün əsas şərtdir. 
2. Bir-birilə saziş bağlayan tərəflərdən hər hansı birinin irəli sürdüyü tələb və ya təklif. □ ...Əsməri tapıb onunla evləndi, çünki Əsmər onun istədiyi şərtlərə tamamilə uyğun idi. (S.Hüseyn).
3. Müqavilənin, tərəflərin bu və ya digər öhdəliyini müəyyənləşdirən maddəsi.
4. İki və ya bir neçə şəxs arasında saziş, uzlaşma, bağlaşma, şərtləşmə. □ Şərtə görə o, işi dünən qurtarmalı idi.

şərt-şürut [şərt-şürut] isim

1. Bir-birilə saziş bağlayan tərəflərdən hər hansı birinin irəli sürdüyü tələb və ya təklif. □ Müsəlmanın da öz şərt-şürutu var. (C.Məmmədquluzadə).
2. İki və ya bir neçə şəxs arasında saziş, uzlaşma, bağlaşma, şərtləşmə.

şəst [şəst] isim fars

1. Ləyaqət, vüqar, şərəf, heysiyyat; təşəxxüs.
2. Şəstinə şəklində – şəninə, adına, ləyaqətinə. □ Dərədən çıxanda bir bölük qazaq; Aynalı işlədi, qopdu tozanaq; Nəbinin şəstinə bu sözü yazaq. (“Qaçaq Nəbi”).

şəstlə [şəsnən] zərf

Vüqarla, qürurla, təşəxxüslə, lovğa-lovğa. □ Şəstlə qabağa gəlmək. Şəstlə durmaq.

şəşbər [şəşbər] sifət

Dialekt. Yoğun, dik bığ. □ Bir sənin şəşbər bığın yüz Nikolaya dəyər. (S.Rəhimov).

şəşbərləmə

şəşbərləmək [şəşbərləməx'] feil

Dialekt. Dikəltmək, qalxızmaq, qabartmaq.

şəşəə [şəşə:] isim ərəb

1. Klassik ədəbiyyatda parlaqlıq, parlama, parıltı mənalarında işlənmişdir. □ Şəmi-rüxün surəti qarşıma gəlmişdir; Şəşəəsindən bənə şölə düşər, yanaram. (İ.Nəsimi).
2. Məcazi mənada: klassik ədəbiyyatda dəbdəbə, təmtəraq; zahiri bəzək, zinət, parlaqlıq mənalarında işlənmişdir.

şəşəədar [şəşə:dar] sifət ərəb/fars

Klassik ədəbiyyatda parıldayan, parlayan, parıltılı; təntənəli, dəbdəbəli, təmtəraqlı mənalarında işlənmişdir. □ Məni yandırma, gəl, gəl, ey həyatımın zöhreyi-şəşəədarı. (C.Cabbarlı).

şəşəəli [şəşə:li] sifət

Təntənəli, dəbdəbəli, təmtəraqlı, parıltılı. □ Saray mümkün mərtəbədə şəşəəli döşənmişdir. (Ü.Hacıbəyli).

şətarət [şəta:rət] isim ərəb

Klassik ədəbiyyatda şənlik, şuxluq mənalarında işlənmişdir. □ Heyrət!... Nə gözəllik, nə şətarət; Seyr et! O nə daşqınca bəkarət. (H.Cavid).

şətarətli [şəta:rətdi] sifət

Şən, sevincli, şux. □ Şətarətli nəğmə.

şətəl¹ [şətəl]

şətəllik [şətəllix']