All dictionaries

şərbətçilik [şərbətçilix'] isim

Şərbətçi peşəsi, şərbətçi işi.

şərbəti [şərbəti] isim

Şərbət qabı. □ Süfrəyə şərbətilər düzülmüşdü.

şərbətlik [şərbətdix'] isim

Şərbət hazırlamağa lazım olan, şərbətə yarar. □ Şərbətlik ədvə. Şərbətlik şirə.

şərbət [şərbət] isim ərəb

1. Meyvə şirələrinə və ya adi suya qənd qatmaqla hazırlanan şirin içki; sirop. □ Surahılar şərbət və şərablarla doldurulub, ... xuruşlar boşqablara düzülmüşdü. (M.Rzaquluzadə).
2. Məcazi mənada: müqayisələrdə şərbət kimi şirin şey. □ Nə şərbətdir qəmin kim, içdikimcə əskilir səbrim; Nə sehr eylər rüxün kim, baxdığımızca rəğbətim artar. (M.Füzuli).

şərçi [şərçi] sifət

Şər söyləyən, başqasına şər atan, iftiraçı, böhtançı. □ Şərçi adam.

şərəf [şərəf] isim ərəb

1. İnsanın ictimai və şəxsi davranışında tutduğu mənəvi-əxlaqi prinsiplərin məcmusu; mənəvi yüksəklik, ululuq, heysiyyət; namus, mənəvi saflıq, təmizlik, bəkarət; yaxşı ad, etibar. □ Şərəfini qorumaq. Şərəfini ləkələmək. Müəssisəmizin şərəfini qoruyaq.
2. Fəxr, iftixar ediləcək şey. □ ...qohumluğu özüm üçün böyük bir şərəf hesab edirəm. (Ü.Hacıbəyli).
3. Ehtiram, sayğı, hörmət. □ Xaki-dərgahinə hər sübh sürtər gün üzünü; Qaliba ondan ona hasil olubdur bu şərəf. (M.Füzuli).
4. Şərəfinə şəklində – birinə hörmət əlaməti olaraq, birinin adına, xatirəsinə. □ ...ilk badələri Səmədin şərəfinə qaldıraraq, öz sözləri ilə dedi. (B.Bayramov).

şərəfə [şərəfə] isim ərəb

Minarənin azan verilən yeri. □ Şərəfədən sonra davam edən çıxıntı isə minarənin ümumi vertikal kompozisiyasını tamamlayır. (Ə.Salamzadə).

şərəflə [şərəfnən] zərf

Ləyaqətlə, vicdanla, üzüağ. □ Vəzifəsini şərəflə yerinə yetirmək. Vətən naminə şərəflə çalışmaq.

şərəfləndirmə

şərəfləndirmək [şərəfləndirməx'] feil

Şərəfli etmək, hörmətini, şərəfini artırmaq; başını uca etmək. □ Öz gəlişinizlə məclisimizi şərəfləndirdiniz.

şərəflənmə

şərəflənmək [şərəfləmməx'] feil

Şərəfli olmaq, şərəf və hörməti artmaq, etibarı, qiyməti artmaq, ucalmaq; başı uca olmaq. □ Dağlar şərəflənər öz tərlanilə; Vətən fəxr eləyər qəhrəmanilə. (M.Rahim).

şərəfli [şərəfli] sifət

1. Hörmətli, ehtiramlı, sayğılı, vüqarlı, şanlı. □ Müəllim adı şərəfli addır.
2. Hörmət, şərəf, şan-şöhrət gətirən, iftixar doğuran. □ Şərəfli iş. Şərəfli əmək. Şərəfli zəhmət.

şərəfsiz [şərəfsiz] sifət

Şərəfi, heysiyyəti olmayan; namussuz, vicdansız, alçaq, rəzil; rüsvayçı, biabırçı, pislənməyə layiq. □ Şərəfsiz ölüm. Heyhat! Bir gün, nə deyim, eloğlum, düşdün dara; Diri təslim olmadın şərəfsiz cəlladlara. (S.Rüstəm).

şərəfsizcəsinə [şərəfsizcəsinə] zərf

1. Şərəfsiz surətdə, alçaqcasına, rəzalətlə, rüsvaycasına. □ Şərəfsizcəsinə hərəkət etmək.
2. Sifət kimi: şərəfsiz surətdə, alçaqcasına, rəzalətlə, rüsvaycasına. □ Şərəfsizcəsinə ölüm.