1. Şüurlu davranmaq, danışmaq və düşünmək qabiliyyəti olan ictimai varlıq; insan, bəşər. □ Savadlı adam. Ağıllı adam. Suyun lal axanı, adamın yerə baxanı. (Atalar sözü).
2. Hər hansı bir icmanı təşkil edən fərdlərdən hər biri, üzvü. □ Bizim kəndin adamları.
3. Məcazi mənada: əxlaqlı, qanacaqlı insan. □ Alim olmaq asandır, adam olmaq çətin (Atalar sözü). Adam olana bir söz yetər. İki kəlmə söz danışmağa adam tapa bilmirsən.
4. Bəzən qeyri-müəyyən əvəzlik yerində işlənir. □ Adam özünə bir çörək ağacı tapmalıdır. Adam paltar ilə tanınmaz.
5. Sözü tutan, xoşu gələn şəxs. □ Lap mənim adamımsan. Get, adamını tap.
6. İşçi, fəhlə, kadr, köməkçi, dəstə üzvləri. □ Murov və naçalnik adamları ilə alaçığı çevirirlər. (M.F.Axundzadə). Düzünü de görüm, kimin adamısan? Təhlükə hiss edən kimi Qaçaq Nəbi adamlarını da götürüb dağa qalxırdı.
7. Məcazi mənada: arxa, havadar, tərəfdar, kömək, himayəçi, qohum-qardaş. □ Onun nazirlikdə adamı var.
See also: