Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

yabalamaq [yabalamax] feil

1. Yaba ilə otu, samanı və s.-ni götürüb bir yerə yığmaq, toplamaq, yaxud atmaq.

2. Yaba ilə vurmaq.

yabalanma

yabalanmaq [yabalammax] feil

Yaba ilə qaldırılmaq, toplanmaq, atılmaq.

yabalaşma

yabalaşmaq [yabalaşmax] feil

Yaba ilə bir-birini vurmaq; dalaşmaq. □ Şərti şumda kəs, xırmanda yabalaşma. (Atalar sözü).

yabalatma

yabalatmaq [yabalatmax] feil

Yaba ilə yığdırmaq, atdırmaq, qaldırmaq.

yabalı [yabalı] sifət

Yabası olan, əlində yaba tutmuş. □ Belli, dəhrəli, yabalı, külünglü, kürəkli adamlar bir-birinə qarışmışdılar. (Ə.Vəliyev).

yabalıq [yabalıx] isim

Yabanın götürə bildiyi miqdar (adətən rəqəmlərlə). □ İki yabalıq ot.

yaban [yaban] isim fars

Çöl, biyaban, insan yaşamayan yer. □ ..Yabana hürən köpəklərin xırxırı, hürüşü kəsmə-kəsmə eşidilirdi. (S.M.Qənizadə).

yabançı [yabançı] sifət

1. Özgə, yad. □ Yabançı adam. Yabançı ölkələr.

2. Tanış olmayan, aşna olmayan. □ Oxuya bilməzsən, çünki bu hərflər artıq sənə yabançıdır. (C.Cabbarlı).

3. İsim kimi: özgə, yad adam. □ Vətənin zindanı isə yabançıların sarayından şərəflidir. (M.S.Ordubadi).

yabançılıq [yabançılıx] isim

Yadlıq, özgəlik; yabançı adamın halı.

yabanı [yabanı] sifət

1. Çöldə özbaşına bitən; vəhşi, cır. □ Yabanı bitki. Yabanı çiçək. Yabanı meyvə. Yabanı armud.

2. Əhliləşməmiş, vəhşi, yırtıcı. □ Yabanı pişik. Yabanı keçi.

yabanılaşma

yabanılaşmaq [yabanılaşmax] feil

Vəhşiləşmək, yabanı hala düşmək; cırlaşmaq.