Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

xədim [xədim] sifət ərəb

1. Axtalanmış, axta. □ Xədimləri hissdən məhrum zənn edirlər.
2. Xidmətçi, qulluqçu. □ Xədimlərə iş tapşırmaq.

xəfə¹ [xəfə] isim

Boğanaq, bürkü, isti hava. □ Evdə xəfə var, qaranlıqdır. (A.Divanbəyoğlu).

xəfə² [xəfə] isim

Heç kəsin görə bilməyəcəyi, gizli, xəlvət yer. □ Xəfədə gizlənmək.

xəfələmə

xəfələmək [xəfələməx'] feil

Havanın qabağını tutmaq, boğmaq; sönmək üçün qapamaq. □ Samovarı xəfələmək.

xəfələnmə

xəfələnmək [xəfələnməx'] feil

Xəfə bir yerə çəkilmək, daldalanmaq.

xəfəlik¹ [xəfəlix'] isim

Xəfə, gediş-gəliş olmayan yer, daldalanmağa yarar yer. □ Xəfəlikdə gizlənmək.

xəfəlik² [xəfəlix'] isim

Bürkülü, tənəffüsü çətinləşdirən, boğucu ağır hava. □ Xəfəlikdən nəfəs almaq olmur.

xəfənəg [xəfənəg] isim

1. At və başqa heyvanlarda ciyər xəstəliyi, təngnəfəslik. □ At xəfənəg olub.
2. Sifət kimi: ciyər xəstəliyi, təngnəfəslik (ata aid). □ Xəfənəg at.
3. Təngnəfəslik, sinəgirlik, astma. □ Xəfənəg xəstəliyi atlarda olur.

xəfənək [xəfənəx'] isim

Samovarın odunu söndürmək üçün bacasının üstünə qoyulan dəmir qapaq.

xəfəng [xəfəng] isim

Pəncərənin və ya qapının üst hissəsi. □ Belə qapılara xəfəng deyərdilər. (H.Sarabski).

xəfif [xəfif] sifət ərəb

1. Mülayim, yüngül, yumşaq. □ Xəfif yel.
2. Zərif, incə. □ Xəfif bir gülüş.

3. Zəif, yüngül. □ Xəfif sazaq.

xəfifcə [xəfifcə] zərf

1. Azacıq, yüngülcə, zəifcə. □ Gənc yenə də xəfifcə gülərək cavab verdi. (M.S.Ordubadi).
2. Yavaşca, üsulluca. □ Xəfifcə müşahidə aparmaq.
3. Sifət kimi: yüngül, zəif. □ Xəfifcə bir qızartı.

xəfifcəsinə [xəfifcəsinə] zərf

Xəfif surətdə, yüngülcə, yavaşca. □ Xəfifcəsinə titrəmək.

xəfiyyə [xəfiyyə] isim ərəb

1. Xəfiyyə idarəsinin məmuru, gizli agenti. □ Xəfiyyəllər çarlar tərəfindən göndərilmişdi.
2. Casus. □ Xəfiyyə saldılar, pul vəd etdilər. (H.K.Sanılı).

xəfiyyəçi [xəfiyyə] isim

Xəfiyyə məmuru, xəfiyyə agenti. □ Bu halda xəfiyyəçilərdən biri qapını açdı. (C.Cabbarlı).