Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

təfriqəçi [təfri:qəçi] isim

Bir təşkilata təfriqə salan, ikitirəlik salan, onun vəhdətinin pozulmasına, onun parçalanmasına səbəb olan adam.

təfriqəçilik [təfri:qəçilix'] isim

Təşkilatda, partiyada və s.-də təfriqə salma, onun vəhdətini pozma, təfriqəçinin gördüyü pozuculuq işi; ikitirəlik. □ Təfriqəçiliklə mübarizə.

təfsil [təfsil]

təfsilat [təfsilat] isim ərəb

Bir işin, hadisənin və s.-nin ən kiçik, ən cüzi təfərrüatı. □ Məsələnin təfsilatı.

təfsilatla [təfsilatnan] zərf

Müfəssəl surətdə, təfsilən. □ Mürsəl kişi olub-keçənləri təfsilatla yazmışdı. (M.Hüseyn).

təfsilən [təfsi:lən] zərf ərəb

Təfərrüatı ilə, təfsilatı ilə, müfəssəl surətdə. □ Şeyx əyləşəndən sonra Məmməd əhvalatı başdan-ayağadək təfsilən nəql elədi. (E.Sultanov).

təfsilli [təfsilli] sifət

Müfəssəl, təfsilatla, təfsilən. □ Əsər çox təfsilli yazılmışdı. (M.S.Ordubadi).

təfsir [təfsir] isim ərəb

Şərh, izah; şərh və bəyan etmə, izah etmə.

təfsirçi [təfsirçi] isim

Hər hansı bir əsəri şərh və bəyan edən, izahını verən şəxs; şərhçi.

təftiş [təfdiş] isim ərəb

1. İşlərin düzgünlüyünü və qanuni olub-olmadığını yoxlamaq məqsədilə hər hansı idarə və ya vəzifəli şəxsin fəaliyyətinin təhqiq edilməsi, yoxlanması. □ Bürcəliyev açılmış qapıdan təftiş heyəti işləyən otağı dinlədi. (S.Rəhimov).
2. Hər hansı dünyagörüşünün və ya nəzəriyyənin əsasını sarsıtmaq və ya təhrif etmək məqsədilə onun müddəalarını nəzərdən keçirmə.

təftişçi [təfdişçi] isim

Təftişçilik tərəfdarı, təftişçiliklə məşğul olan adam.

təftişçilik [təfdişçilix'] isim

1. İnqilabi marksizmin siyasi, fəlsəfi və iqtisadi əsaslarını təftiş etmək, yenidən nəzərdən keçirmək və ya təhrif etmək, onları kapitalizmin xeyrinə, sosialist inqilabının və proletar diktaturasının zərərinə olaraq dəyişmək məqsədini güdən məfkurəvi-siyasi cərəyan.
2. Hər hansı bir dünyagörüşünü, nəzəriyyəni təftiş edən cərəyan.

təğyir [təğyir] isim ərəb

Dəyişmə, dəyişiklik, dəyişdirmə, başqalaşma.

Ey ki, əhli-eşqə söylərsən: məlamət tərkin et!

Söylə kim, mümkünmüdür təğyiri-təqdiri-Xuda? (M.Füzuli)

təharət [təha:rət] isim ərəb

Təmizlik, paklıq.

təhdidedici [təhditedici] sifət

Hədələyici, təhdid edən, hədələyən. □ Qaçaqların bu təhdidedici sözlərinə yolçuların anlamadığı şeylər də qarışırdı. (Mir Cəlal).