Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

palazqulaq [palazqulax] sifət

1. Qulaqları çox yekə olan; iriqulaqlı, yekəqulaqlı. □ Palazqulaq adam.

2. Məcazi mənada: iri kağız pula zarafatla verilən ad. □ Palazqulaq iyirmibeşlik.

palazlıq [palazdıx] sifət

Palaz toxumaq üçün yarayan, palaz toxumaq üçün ayrılmış. □ Palazlıq iplik.

palaztoxuyan [palaztoxuyan] sifət

1. Palaz toxumaqla məşğul olan.

2. İsim kimi: palaz toxumaqla məşğul olan adam.

palçıq [palçıx] isim

1. İslanaraq horra halına gəlmiş torpaq. □ Üz verdik dəliyə, palçıqlı çıxdı xalıya. (Atalar sözü).

2. Müalicə məqsədilə istifadə olunan dəniz, yaxud çay lili və ya tərkibində müxtəlif üzvi maddələr olan neft, su ilə torpaqdan ibarət zığ. □ Naftalan palçığı.

3. Arxaizm. Bədəndəki tükləri aparmaq üçün işlənən mürəkkəb tərkibli maddə.

4. Suda həll olunmuş sement, əhəng, gil və qum qatışığından ibarətqatı maye (tikintidə yapışdırıcı maddə və mala çəkmək üçün işlədilir). □ Palçıq tutmaq. Gil palçığı.

palçıqçı [palçıxçı] isim

Palçıq tutan və palçığı bənnaya verən bənna köməkçisi. □ Palçıqçı Bəşir donluğunu almış, borcları ilə tutuşduraraq evə qayıdırdı. (C.Cabbarlı).

palçıqçılıq [palçıxçılıx] isim

Palçıqçının işi, peşəsi. □ Palçıqçılıqla məşğul olmaq.

palçıqlama

palçıqlamaq [palçıxlamax] feil

1. Palçıq vurmaq, palçıq sürtmək; malalamaq. □ Divarı palçıqlamaq.

2. Palçığa bulamaq (bulaşdırmaq), palçıqlı olmaq. □ Paltosunu palçıqlamaq.

palçıqlanma

palçıqlanmaq [palçıxlammax] feil

1. Palçıq vurulmaq, palçıq sürtülmək; malalanmaq. □ Divar palçıqlandı.

2. Palçığa bulanmaq. □ Üst-başı palçıqlandı.

palçıqlatma

palçıqlatmaq [palçıxlatmax] feil

1. Palçıq vurdurmaq, palçıq sürtdürmək; malalatmaq. □ Barını palçıqlatmaq.

2. Palçığa bulatmaq, palçığa bulaşdırmaq.

palçıqlı [palçıxlı] sifət

1. Palçıq basmış, palçıqla örtülü. □ Palçıqlı yer. Palçıqlı səki.

2. Palçığa batmış, palçığa bulanmış. □ Palçıqlı ayaqqabı. Palçıqlı maşın.

3. Bulanıq, lehməli. □ Palçıqlı su.

palçıqlıq [palçıxlıx] isim

Çoxlu palçıq olan yer; zığlıq, lehməlik. □ Palçıqlıqda batmaq.

palçıqtutan [palçıxtutan] sifət

1. Bina tikmək üçün palçıq hazırlayan. □ Palçıqtutan fəhlə.

2. İsim kimi: bina tikmək üçün palçıq hazırlayan adam. □ Burada bənnalar, daşdaşıyanlar, palçıqtutanlar həvəslə, tər tökərək işləyirdilər. (M.İbrahimov).