Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

məğlubedilməzlik [məğlubedilməzdix’] isim

Məğlubiyyət bilməmə, məğlub edilə bilməmə, həmişə qalib gəlmə, basılmazlıq, yenilməzlik.

məğlubiyyət [məğlubiyət] isim ərəb

Məğlub olma, basılma (qalibiyyət əksi). □ Çarizm və qara irtica meydan sulasa da, müvəqqəti məğlubiyyət inqilabçıları ruhdan salmadı. (M.İbrahimov).

məğlubluq [məğlublux]

məğmun [məğmun] sifət ərəb

1. Aldanmış, zərər çəkmiş, uduzmuş, gözlədiyi şeydən əli çıxmış, məhrum olmuş. □ Böyük özünü aldanmış saydığı kimi, Məhərrəm də özünü məğmun hesab edirdi. (Mir Cəlal).
2. Aciz, bacarıqsız, əfəl, əlindən iş gəlməyən. □ Bəhlul da kənd uşağı deyilmi? O da sənin kimi utancaq, məğmunun biri idi. (Mir Cəlal).
3. Heç bir şeyi olmayan, hər şeydən məhrum. □ Sənin arvadın vardır, bizim kimi məğmun deyilsən ki? (S.Rəhimov).

məğmunluq [məğmunnux] isim

1. Zərər çəkmiş, uduzmuş, aldanmış, bir şeydən məhrum olmuş adamın halı.
2. Acizlik, bacarıqsızlıq.

məğrib [məğrib] isim ərəb

Günbatan, qərb (məşriq əksi). Şərqə müqabil cəhət. □ Sübhə az qalıb və ay da məğrib tərəfə yaxınlaşıb batmağa hazırlaşır. (Ə.Haqverdiyev).

məğrur [məğrur] sifət ərəb

1. Öz ləyaqətini, üstünlüyünü hiss edən, mənlik hissi olan; qürurlu, vüqarlı.
2. İsim kimi: öz ləyaqətini, üstünlüyünü hiss edən, mənlik hissi olan; qürurlu, vüqarlı adam. □ Məğrurlara.. xəlvətcə güzəştə gedir, üzlərinə gülümsəyirdi. (M.İbrahimov).
3. Məcazi mənada: əzəmətli, möhtəşəm, qürurlu. □ Hər yerə at sürdük, bu məğrur dünya; Duz ilə, çörəklə çıxdı qarşıya. (A.Şaiq).
4. Zərf kimi: əzəmətlə, həşəmətlə, qürurla. □ Budur Qız qalası, gözəl abidə; Onun məğrur duran qədim tağları. (M.Rahim).
5. Başqalarına xor baxan, lovğa, təkəbbürlü, təşəxxüslü, iddialı. □ Məğrursan, ey gül, xəbərin yoxdur özündən; Əyyami-xəzan gəlsə, xəbərdar olacaqsan. (S.Ə.Şirvani).

məğruranə [məğrura:nə] sifət ərəb/fars

1. Məğrur, məğrur bir tərzdə, vüqarla. □ Məğruranə hərəkət.
2. Təkəbbürlü, təşəxxüslü, məğrur. □ Məğruranə baxış.

məğrurcasına [məğrurcasına] zərf

Qürurla, vüqarla, məğrur bir tərzdə; məğrur-məğrur. □ Məğrurcasına dayanmaq (baxmaq).

məğrurlanma

məğrurlanmaq [məğrurrammax] feil

Boş-boşuna qürrələnmək, bir şeyə güvənmək, iddialanmaq.

məğrurluq [məğrurrux] isim

1. Öz ləyaqət və yüksəkliyini hiss etmə, mənlik hissi; vüqar.
2. Lovğalıq, təkəbbür, təşəxxüs, iddialılıq. □ Məğrurluq eyləyib ustadam demə; Olar ki, bir yerdə dara düşərsən. (Aşıq Ələsgər).

məğrur-məğrur [məğrur-məğrur]

məğşuş [məxşuş] sifət

1. Klassik ədəbiyyatda qarma-qarışıq, hərc-mərc, iğtişaşlı mənalarında işlənmişdir. □ Belə vilayəti dağıtsın Tarı; Ziyadə məğşuşdur Ərəs kənarı. (Q.Zakir).
2. Halı özündə olmayan, əhvalı pozğun; bikef, kefsiz, halsız.

məğşuşluq [məxşuşdux] isim

Qarma-qarışıqlıq, şuluqluq, hərc-mərclik, iğtişaş.