Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

meydança [meydança] isim fars

1. Balaca meydan, kiçik meydan. □ Meydançaya kölgə salır; Çadır kimi göy buludlar. (N.Rəfibəyli).
2. Bir iş görmək üçün açıq sahə. □ Tikinti meydançası.
3. Bir tikilinin, binanın və s. üstündə və ya içərisində düz boş yer. □ Pilləkən meydançası.

meydanlıq [meydannıx] isim

Açıq yer, açıqlıq, düzənlik, meydan.

meygədə [meygədə] isim fars

Klassik ədəbiyyatda şərab satılan və içilən dükan, şərabçı dükanı mənalarında işlənmişdir.

meyxana¹ [meyxana] isim fars

Arxaizm. Şərab satılan və içilən dükan, şərabçı dükanı.

meyxana² [meyxana] isim fars

Fikirləşmədən, qabaqcadan hazırlaşmadan deyilən, adətən məzhəkəli şeir növü. □ Adamlar dağılandan sonra toy sahibinin yaxın adamları qalıb meyxana deyərdilər. (H.Sarabski).

meyxanaçı¹ [meyxanaçı] isim

Arxaizm. Meyxana sahibi, meyxana saxlayan adam.

meyxanaçı² [meyxanaçı] isim

Məclislərdə meyxana deyən, meyxana deyişmələrində iştirak edən adam.
Xan oyunu çıxar, meyxanaçılar meyxana deyişərlər, bəzən də aşıq gətirdib nağıl danışdırarlar. (R.Əfəndiyev).

meyxanaçılıq¹ [meyxanaçılıx] isim

Meyxana saxlama işi.

meyxanaçılıq² [meyxanaçılıx] isim

Meyxana demə işi. □ Meyxanaçılıq eləmək.

meyxoş [meyxoş] sifət fars

1. Turş ilə şirin arasında orta dad; turşaşirin. □ Meyxoş nar.
2. Məcazi mənada: xoşagələn, xoş. □ Muğandan keçirəm, meyxoşdur bahar; Ömrü az olsa da burdakı yazın. (S.Vurğun).

meyxoşluq [meyxoşdux] isim

Meyxoş şeyin xassəsi, keyfiyyəti; turşaşirinlik.

meyil [meyil] isim ərəb

1. Bir tərəfə əyilmə. □ Divarın meyli bayıradır.

2. İstək, arzu, həvəs. □ Uşağın oynamağa meyli yoxdur. Tələbənin ədəbiyyata meyli var.
3. Könül, məhəbbət. □ Mən sənə mailəm, səndədir meylim; Demə səndən qeyri kəsdədir, ayqız! (M.P.Vaqif).

meyillənmə

meyillənmək [meyilləmməx'] feil

1. Bir tərəfə meyil etmək, yana doğru əyilmək. □ Sütun getdikcə sol tərəfə meyillənir.
2. Meyil göstərmək, həvəs göstərmək.

meyilli [meyilli] sifət

1. Bir tərəfə, bir yana meyil edən, əyilən.
2. Bir şeyə meyli, həvəsi olan, meyil göstərən; mayil.

meyilsiz [meyilsiz] sifət

Meyli, həvəsi olmayan; meyil, həvəs göstərməyən; meyilsiz, həvəssiz, istəksiz. □ İşə meyilsiz yanaşmaq.

meyilsizcə [meyilsizcə] zərf

Meyli olmadan, istəməyərək; həvəssiz. □ Uzun dağ yolunu meyilsizcə addımlayan acmış at sanki bir cənazə sürüyürdü. (Mir Cəlal).

meyilsizlik [meyilsizdix’] isim

Meyil, həvəs olmama; həvəssizlik.