Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

meşəçi [meşəçi] isim

1. Meşəçilik mütəxəssisi; meşəşünas.
2. Meşə qarovulçusu, meşə qoruqçusu.

meşəçilik [meşəçilix’] isim

1. Meşə salmaq, becərmək və yetişdirmək haqqında elm; meşəşünaslıq. □ Meşəçilik ədəbiyyatı.
2. Kənd təsərrüfatının bir sahəsi kimi meşəsalma; becərmə və ondan istifadə etmə. □ Meşəçilik idarəsinin işçiləri maşından düşürtdükləri yekə mişarı götürüb Dədə palıda tərəf gedəndə Bağırın içində sanki nəsə qırıldı. (İ.Məlikzadə).

meşə-çöl [meşə-çöl] isim

Meşə ilə çöl arasında keçid sahəsi.

meşədoğrayan [meşədoğruyan]

meşəqıran [meşəqıran] isim

1. Meşədə ağac kəsməklə məşğul olan fəhlə; meşədoğrayan. □ Şəhərdə bir qədər yaşadıqdan sonra, o, əhalisi meşəqıranlardan ibarət olan bir kəndə keçdi. (H.Seyidbəyli).
2. Sifət kimi: meşə qırmaq üçün olan, meşə qırmağa yarayan. □ Meşəqıran maşın.

meşəqırma [meşəqırma] isim

Meşədə ağac kəsmə işi. □ Meşəqırma briqadası.

meşələndirmə

meşələndirmək [meşələndirməx'] feil

Meşə salmaq, bir sahədə ağaclar əkib meşə halına salmaq.

meşəli [meşəli] sifət

Meşə ilə örtülmüş, meşəsi olan. □ Meşəli yaylaq.

meşəlik [meşəlix’] isim

1. Meşə olan yer, meşə ilə örtülmüş sahə. □ Obamızın şimal tərəfi qərbdən şərqə doğru uzanmış çılpaq qayalıq, daha sonra qalın bir meşəlikdi. (A.Şaiq).
2. Meşə ilə örtülmüş, meşəsi olan. □ Meşəlik yer.

meşəsalma [meşəsalma] isim

Ağac əkib süni meşə becərmə. □ Meşəsalma təsərrüfatı. Meşəsalma aylığı.

meşəsiz [meşəsiz] sifət

Meşəsi olmayan, ağacsız. □ Meşəsiz sahə. Meşəsiz dağ yamacları.

meşəsizləşdirilmə

meşəsizləşdirilmək [meşəsizdəşdirilməx'] feil

Meşələri qırılıb düzən hala salınmaq, meşəsiz hala salınmaq; ağacsızlaşdırılmaq.

meşəsizləşdirmə