Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

havayıyeyən [havayıyiyən] isim

1. Özü işləməyib özgənin, ya özgələrin hesabına yaşayan adam; müftəxor, tüfeyli.
2. Sifət kimi: özü işləməyib özgənin, ya özgələrin hesabına yaşayan. □ Quşun oxumağına şəhərin alverçi, baqqal, tacir, dəllal kimi havayıyeyən boşboğazları toplanırdı. (H.Sarabski).

havi [ha:vi] sifət ərəb

Əhatə edən, qavrayan, ehtiva edən, içinə alan, aid olan, şamil olan. □ ..Bir qadında bulunması lazım gələn bütün məziyyətləri havi idi. (S.Hüseyn).

havlama

havlamaq [havlamax] feil

Hav-hav etmək, hürmək. □ O, gözləri qızmış halda irəli yeridi və qoca çoban iti səsinə oxşayan gur səsi ilə havlamağa başladı. (Ə.Əbülhəsən).

hay [hay]

1. Çağırışa cavab səsi bildirən təqlidi söz. □ Diriyə hay verməz, ölüyə pay. (Atalar sözü).

2. İsim kimi: səs-küy, hay-küy, qarma-qarışıqlıq.

hayan¹ [hayan] əvəzlik

Hansı tərəf, hara, hansı səmt. □ Hayana gedirik?

hayan² [hayan] isim

Kömək, köməkçi, arxa, himayəçi, havadar. □ Tellinin fikrinə gəldi ki, gedib Əcəb xalanı özünə hayan çağırsın. (S.Hüseyn).

haydı [haydı] nida

Bir yerə getmək, yaxud bir işə başlamaq üçün çağırış və ya əmr mənasında işlədilir. □ Haydı, irəli! Haydı, işə başlayın!

hay-haray [hay-haray] isim

Səs-küy, qışqırtı, bağırtı, gurultu, qalmaqal, dava, mərəkə. □ ..Uşaqların hay-harayı bir-birinə qarışdı. (B.Bayramov).

hay-hay [hay-hay] isim

1. Tab, taqət, qüvvət, iqtidar, hey.
2. İntonasiya ilə deyilərək istehza, rişxəndlik bildirir.

hay-huy [hay-huy]

hayxırıq [hayxırıx] isim

Bəlğəm.

hayxırma

hayxırmaq [hayxırmax] feil

Bəlğəm gətirmək, bəlğəm tüpürmək, boğazını arıtlamaq. □ Kərbəlayı Qurban çubuğu doldurub almışdı ağzına və hərdən hayxırıb, ağacın dibinə tüpürürdü. (Y.V.Çəmənzəminli).

hayıl-mayıl [hayıl-mayıl] zərf

Heyran, valeh.

hayında [hayında] isim

Qeydində, fikrində. □ Əcəl getdi, tər gəldi; Tərdən dərdi-sər gəldi; Mən qəriblik hayında; Bir də bədxəbər gəldi. (Bayatı).