Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

damdırmaq [damdırmax] feil

Damcı-damcı tökmək, damcı-damcı axıtmaq; dammaq.

damən [da:mən] isim fars

Arxaizm. Ətək (paltarda).

Tutaram yarın qiyamətdə, həbibim, damənin,

Məstsən qəflət şərabından, bu gün möhlət sana. (M.Füzuli)

damənə [da:mənə]

damğa [damğa] isim

1. Atların və başqa heyvanların dərisi üzərinə qızdırılmış dəmirlə vurulan nişan. □ Damğa vurmaq.
2. Tarix. Qədim müstəbid dövlətlərdə caninin bədəninə qızdırılmış dəmirlə basılan nişan.
3. Möhür, nişan. □ Malın üstündə fabrikin damğası var.
4. Damğa basmaq üçün alət.
5. Məcazi mənada: ləkələndirici, təhqiredici, alçaldıcı söz və s.

damğabasan [damğabasan]

damğaçı [damğaçı]

damğalama

damğalamaq [damğalamax] feil

1. Damğa vurmaq, damğa aləti ilə nişan vurmaq, dağ basmaq. □ Ağamın naxırçısı inəyimi damğalayıb bəyin naxırına qatmış. (S.S.Axundov).
2. Möhür basmaq.
3. Məcazi mənada: rüsvay etmək, iç üzünü açıb göstərmək, ləkələmək.

damğalanma

damğalanmaq [damğalamax] feil

1. Damğa basılmaq, damğa vurulmaq, damğa aləti ilə nişan vurulmaq.
2. Möhür basılmaq.
3. Məcazi mənada: ləkə vurulmaq, rüsvay edilmək.

damğalatma

damğalatmaq [damğalammax] feil

Damğa vurdurmaq.

damğalı [damğalı] sifət

1. Damğası olan, dağ basılmış. □ ...Alnı damğalı adam qulağı damğalı heyvandan pisdir. (S.Rəhimov).
2. Məcazi mənada: ləkəli, üstündə ləkə olan, eyibli, nöqsanlı. □ Sən onda səhv eləmisən ki, belə bir damğalı nəsildən özünə dost seçmisən. (İ.Hüseynov).

damğasız [damğasız] sifət

1. Damğası olmayan, damğa vurulmamış.
2. Məcazi mənada: ləkəsiz, ləkə vurulmamış, təmiz.

damğavuran [damğavuran] isim

1. Damğa vurmaq üçün alət; damğa vuran adam.
2. Məcazi mənada: adama cürbəcür ləkələndirici adlar qoyan, qarayaxan şəxs.