Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

cəncəlçi [cəncəlçi] sifət

Cəncəl salan, qalmaqal salan, cəncəl, böhtançı, fitnəkar, cəncəl salmağı sevən, davakar. □ Çox cəncəlçi adamdır.

cəncəlli [cəncəlli] sifət

1. Davalı, dava-dalaşlı, qalmaqallı; çox qarışıq, çox dolaşıq, çox mübahisəli, başağrısına səbəb olan. □ Bu iş ona çox cəncəlli görünürdü.
2. Məcazi mənada: çox mürəkkəb, narahatlıq doğuran.

cəng¹ [cənk] isim ərəb

Arxaizm. Dava, müharibə, vuruş, döyüş. □ Ağız açıb göylər belə heyran qaldı bu cəngə! (S.Rüstəm).

cəng² [cənk] isim ərəb

Paxır, pas. □ Mis qazan cəng atıb.

cəngavər [cənga:vər] sifət fars

1. Cəsarətli, məharətli döyüşçü, yaxşı vuruşan, döyüşlərdə bişmiş döyüşçü; döyüşkən. □ Cəngavər tayfalar. Cəngavər xalqlar.
2. İsim kimi: cəsarətli, məharətli döyüşçü, yaxşı vuruşan, döyüşlərdə bişmiş döyüşçü; döyüşkən adam. □ Çox keçməmiş Girdman cəngavərləri böyük meydanda dəniz kimi dalğalanıb təlatümə gəldilər. (M.Hüseyn).

cəngavərcəsinə [cənga:vərcəsinə] zərf

Cəngavərə, cəsur döyüşçüyə yaraşan tərzdə, cəngavər kimi. □ Cəngavərcəsinə vuruşmaq.

cəngavərlik [cənga:vərrix'] isim

Vuruşlarda, döyüşlərdə fövqəladə məharət, rəşadət göstərən insan haqqında. □ Rüstəmbəy Qafqaz barəsində xanıma bir çox şeylər nağıl elədi, şücaət və cəngavərliyindən danışdı. (Y.V.Çəmənzəminli)

cəngəl [cəngəl] isim fars

Sıx, qalın ağac, kol-kos, ot basmış yer. □ Cəngəl də özünü bağ sanar. (Atalar sözü).

cəng-cidal [cənk-cidal] isim fars

Arxaizm. Dava-dalaş, dava-mərəkə, qalmaqal; müharibə, vuruş, dava. □ Başının üstündən əsrlərin cəng-cidalı ötüb keçən bu abidə öz vüqarını... saxlamışdı. (B.Bayramov).

cəngi [cəngi] isim fars

Musiqi. Qəhrəmanlıq və cəngavərlik ruhunda hava. □ Koroğlunun cəngi havası dağlara, dərələrə səs saldı. (M.Hüseyn)

cəngimə

cəngimək [cəngiməx'] feil 

Paxır basmaq, pas atmaq, paslanmaq.

cənnət [cənnət] ərəb

cənnətlik [cənnətdix']

cənub [cənup] isim ərəb