Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

ab-hava [ab-hava] isim fars/ərəb

1. Bir yerin, ölkənin iqlimi, təbii şəraiti (suyu, havası, temperaturu). □ Vətənimin daşına da, torpağına da, ab-havasına da qurban olum!

2. Məcazi mənada: insanların olduğu bir yer, məkan haqda xoş və ya pis təəssürat, aura. □ Evin ab-havası elə pis idi ki, heç adam orada qalmaq istəmirdi.

ab-havalı [ab-havalı] sifət

Yaxşı iqlimi olan, səfalı. □ Gələn il gözəl ab-havalı bir yerə getmək niyyətindəyəm.

abxaz [abxaz] isim

Abxaziyanın əsas əhalisini təşkil edən xalqın adı və bu xalqa mənsub adam. □ Abxaz xalqı. Abxaz ədəbiyyatı.

abxazca [abxazca] zərf

Abxaz dilində.

abxor isim fars

Arxaizm. Su içmək üçün qab.

abı [abı] sifət

Açıq-göy, mavi. □ Abı paltar. Abı kağız.

abıca [abıca] isim

Zoologiya. Göy arıquşu.

abır [abır] isim fars

1. Həya, heysiyyət, şərəf, hörmət, qədir-qiymət. □ Abır istəsən çox demə, sağlıq istəsən çox yemə. (Atalar sözü).

2. Məcazi mənada: üst-baş, geyim, qiyafət, zahiri görünüş. □ Bizə bir abırda gəlmişdi ki, gəl görəsən.

3. Məcazi mənada: bədənin məhrəm (örtülü, ayıb) yeri.

abır-həya [abır-həya] isim

Həya, heysiyyət, şərəf, hörmət, qədir-qiymət. □ Ay bala, adamda abır-həya da yaxşı şeydi.

abırlamaq [abırramax] feil

Bərk danlamaq, abır vermək, töhmət etmək, məzəmmət etmək. □ Məni boş yerə abırlamağından təngə gəlmişəm.

abırlanmaq [abırrammax] feil

Düzəlmək, islah olunmaq, abıra düşmək.

abırlı [abırrı] sifət

1. Həyalı, ismətli, utancaq, namuslu. □ Abırlı qadınlara həmişə hörmət qoyulur.

2. Məcazi mənada: yaxşı, münasib, səliqəli. □ Abırlı geyim-kecim. Abırlı paltar. O, həmişə hər yerə abırlı geyinərdi.

abırsız [abırsız] sifət

Həyasız, utanmaz, ədəbsiz. □ Qonşun çox abırsız adamdır, heç danışığını bilmir. Abırsızdan abrını saxla! (Atalar sözü).

abırsız-abırsız [abırsız-abırsız]  zərf

Utanmadan, abır-həya gözləmədən, ədəbdən kənar.

abırsızlıq [abırsızdıx] isim

Həyasızlıq, utanmazlıq, ədəbsizlik. □ Hamı onu abırsızlıqda ittiham edirdi.