Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

ələk [ələx'] isim

Unun kəpək və qeyri zibillərini təmizləmək üçün sağanağa keçirilmiş sıx tordan ibarət alət. □ Qaraçı bir ələk verib, elə bil evə dirək verib. (Atalar sözü). Ələk dairəvi qutu şəklində olur.

ələkçi [ələx'çi] isim

Ələk qayıran və satan adam.

ələkçilik [ələx'çilix'] isim

Ələkçinin işi, peşəsi, sənəti.

ələkeçməz [ələkeçməz] sifət

Əldə edilə bilməyən, ələ keçirmək mümkün olmayan, tapılması çox çətin olan. □ Ələkeçməz şey. Ələkeçməz fürsət.

ələkeçməzlik [ələkeçməzdix'] isim

Ələ keçməsi, əldə edilməsi, tapılması mümkün olmama, yaxud çətin olma.

ələkləmə

ələkləmək [ələx'ləməx']

1. Ələkdən keçirmək. □ Un ələkləmək.
2. Məcazi mənada: səpmək, səpələmək, tökmək.

ələklənmə

ələklənmək [ələx'ləmməx']

1. Ələkdən keçirilmək. □ Un ələklənmişdir.
2. Məcazi mənada: səpmək, səpələmək, tökmək.

ələkli [ələx'li] sifət

Ələyi olan. □ Ələkli konveyer.

ələk-vələk [ələx'-vələy] isim

Qarışıqlıq, alt-üst. □ Otaqları bir-birinə vurdular. Güman gələn yerləri ələk-vələk elədilər. (Mir Cəlal).

əl-əlbət [əl-əlbət] zərf

Mütləq, lap yəqin, hər necə olur olsun, hər halda. □ Əl-əlbət gəlin.

əl-ələ [əl-ələ] zərf

1. Bir-birinin əlindən tutaraq. □ Əl-ələ oynadılar. Əl-ələ yerimək.
2. Birgə, bir yerdə, həmrəycəsinə, dostcasına. □ Əl-ələ işləmək. Əl-ələ çalışmaq. Əl-ələ verməklə dağı dağ üstə qoymaq olar. (Atalar sözü).

ələlxüsus [ələlxüsus] zərf ərəb

Xüsusilə, xüsusən. □ Ələlxüsus yazıq Nurəddinin günü qara olmuşdu. (S.S.Axundov).

ələm¹ [ələm] isim ərəb

Dərd, qəm, kədər, qüssə. □ Ələm, məşəqqət adamı tez qocaldır. Əlimdə ələmim var; Qızıldan qələmim var; Fələk, gəl dəymə mənə; Uzaqdan gələnim var. (Bayatı).

ələm² [ələm] isim ərəb

Bayraq (adətən dini ayinlərdə işlədilən bayraq).