Ortada yeyir, qıraqda gəzir (Ata. sözü).
Tacirin ortancıl oǧlu da böyük qardaşı kimi cavahiri qırmaǧa cəsarəti çatmır (A.Şaiq).
Oturaq həyat sürürdülər (“Ulduz”); Qürbətə uçmurmu, köçəri quşlar?! (R.Rza).
Biri qalxıb, o birisi otururdu (Mir Cəlal).
Başıaçıq, sakit duruşlu, bahar geyimli rus, sanki onun üzünə gülürdü (Mir Cəlal); Sakit oturuşlu xanım bu gün gözümə qəmli görünürdü (“Azərbaycan”).
İmir oyaq idi (M.Süleymanlı); Yatmış uşaǧı dəli edərsən.
Danışarkən nazik və oynaq qaşları onun çöhrəsini daha da cazibədar edirdi (S.Vəliyev); O bu gün süst idi.
Əmin ol ki, Özdəmiri səfil edən həm Afətdir, həm də onun oynaqlıǧıdır (H.Cavid); Süstlük onu qaradinməzləşdirmişdir (“Azərbaycan”).
