Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

mandıxlamax

Ucar

Yetişmək, dəymək. □ Gavalı mandıxlıyıp.

mandıxmax

Çənbərək, Daşkəsən, Gədəbəy, Kəlbəcər, Mingəçevir, Şəki

1. İstidən təngnəfəs olmaq. □ Yaman mandıxerım, isdidi də:nə hava (Daşkəsən); Ə:, gənə isdi tüşüf de:in mandıxersın (Gədəbəy); Elə isdiydi ki, tamam mandıxmışdım (Şəki).

2. Yorulmaq. □ Bü:n su tapbadım deyn yaman mandıxdım, özümü ö:ə güjün yetidim (Çənbərək).

mandıla

Hamamlı

Yun parça adı (drap). □ Mandıladan yaxşı çuxa olurdu.

mandula

Hamamlı, Şəmkir

Yun parça adı (drap). □ Mandula ziyəh qaro:lar (Şəmkir); Manduladan kişilərçün arxalıx tikərdilər (Hamamlı).

manqal¹

Lənkəran

Dibçək. □ Bu manqalın güli yaxşıdı.

manqal²

Bərdə

Od, köz. □ Elə tonqal qala ki, manqalı çox olsun.

manqal³

Cəlilabad

Tənbəl. □ Ə, manqal olmə, işə-gücə yarı.

manqallığ

Cəlilabad

Tənbəllik. □ Ə, manqallığdan əl çək.

manqımax

Zəngilan

Zəifləmək, taqətdən düşmək.

manqo

Ağdam, Bərdə

Zökəm (əsasən heyvanlarda). □ At manqo:landa burnunnan su gəlir, gözdəri bulaşır, öysürür, töyşüyür (Bərdə).

manqoy¹

Bakı

Baş.

manqoy²

Qazax

manqur¹

Bakı, Şamaxı, Şuşa

Pul.

manqur²

Qazax

Puç qoz.

mansır

Gədəbəy

Mansır əti bağlamax: fır əmələ gəlmək. □ Öküzün hər yeri döyülməx'dən mansır əti bağle:f.

mansıra

Şərur

Mühasirə. □ Onda mınnarı mansıraya salmışdılar.

manşır

Ağbaba, Başkeçid, Borçalı, Cəbrayıl, Hamamlı, Qazax, Sabirabad, Tovuz

1. Nişan. □ Hare:tsən bu Qazağın dili manşırdı (Qazax); Apar bu ağacla yerin ortasına manşır qoy, qarışmasın (Tovuz).

2. Məşhur. □ Nədir manşır adamdı (Borçalı); O bizim kətdə manşır adamdı (Tovuz); O qoyun ki itif, manşır qoyundu (Ağbaba).

manşırramax

Bərdə, Cəbrayıl, Gədəbəy, Kürdəmir, Qazax, Tovuz

Nişanlamaq. □ Manşırradığım mişoxları aravıya yığ (Bərdə); Gedəndə yolu manşırradıx ki, gələndə azmıyax (Qazax); Manşırrıyıfsanmı ağaşdarı, ə:, oğul? (Gədəbəy); Al, bu kitabları manşırra (Tovuz).

manşırrı

Tovuz

Nişanlı. □ Qolxozun inəx'ləri manşırrıdı.