Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

ka:l¹

Salyan

1. Zəif, pis. □ Həsən bi az ka:l eşidir, bərkdən di.

2. Könülsüz, həvəssiz. □ Cücələr arpam çox ka:l yiyir.

ka:l²

Cəlilabad

Soyuq, laqeyd. □ Qıza, ka:l yanaşmə, fikir ver.

kala¹

Culfa, Ordubad, Şərur

Açılmamış pambıq qozası. □ Sahədə çoxlu kala qalsa, yığıb verəco:ux mala (Ordubad); Bir kolda yüz kala olur (Şərur).

kala²

Dərbənd, Xaçmaz, Quba

Böyük şüşə qab. □ Kalaya biz hər şey tükəduğ (Quba); Bir kala döğül, yağımız qalmiyib (Dərbənd).

kala³

Təbriz

Yetişməmiş qovun. □ Kala o qahına deyirix' ki, o hələ yetişməyip.

kaladuran

Qazax

Buğaya gəlmə həddinə çatmış. □ Bu camış düyəsi kaladurandı.

kalafa¹

Şərur

Quyu. □ Bırdan arxa kimi kalafialar var.

kalafa²

Ağcabədi, Basarkeçər, Çənbərək, Füzuli, Xanlar, Kəlbəcər, Qarakilsə, Qazax, Naxçıvan, Oğuz, Ordubad, Şuşa, Tovuz, Zəngilan

Tövlə, ev tikmək üçün və ya başqa məqsədlə qazılmış yer. □ To:lanın da əvvəl kalafasın kəsirəx' (Xanlar); Əvvəlcəx' yerdən kalafia açırıx (Kəlbəcər); Ə:nnər kalafiadı, orda yaxşı pencər olar (Zəngilan); Damın kalafiasınə:lifi, beyjə su tüşüfi(Tovuz).

kalafa³

Bakı, Böyük Qarakilsə

Xaraba, uçub-dağılmış yer. □ Kəndin qırağında kalafia çoxdu (Böyük Qarakilsə).

kalafa⁴

İmişli, İsmayıllı, Kürdəmir, Mingəçevir, Oğuz, Şəmkir, Zərdab

Çökək, çuxur yer. □ Orda kalafia var, gözdə uçarsan (İmişli); Ge:fi görürsən ki, bö:x' bir kalafia var (Oğuz).

kalafalıx

Xanlar, İmişli, Kəlbəcər

Xarabalıq. □ O vaxdı o kalafialıxda da olufilar, buanda düzdə də olufilar (Xanlar); Quzu kalafialıxda otdor (İmişli).

kalafətir

Salyan

Acımamış xəmirdən bişirilən qalın lavaş. □ Xama acımasa da, apar kalafiətir elə ye.

kalafır

Gədəbəy

Öz yağında bişirilən ət. □ Kalafiırı da yə:ndə sarımsağ ola.

kalafır eləməx'

Ağbaba

Oğurlamaq. □ Hər şeydən kalafiır eləməy olmaz.

kalah

Masallı

Güc, qüvvə, taqət.

kalahın kəsmək

Əldən salmaq, yormaq. □ Zalım oğlu kalahımı kəsdi.

kalax

Ordubad

Azca iriləşmiş yemiş (tağda). □ Kalax tağda yemişin irisinə deyərıx.

kalan¹

Lənkəran

Küt. □ Ədə, nə kalan adamsan, bir iş də bacarmırsan.

kalan²

Bakı, Balakən

Çox, çoxlu. □ Mirinin toyuna kalan adam gəlmişdi (Bakı); Səmədin meyvəsi bu il kalandı (Balakən).

kalapa

Meğri

Kalapa qoymax: məhv etmək, korlamaq. □ Diyriymi Əşənin əcar comuşu, çər dəymiş, kalapa qoydu.

kalapır¹

Basarkeçər, Çənbərək

Biçənəyin kənarı, ətrafı. □ Kalapırdan Zeynəfi qarı xeyli ot döyşürdü (Çənbərək); Camahat böyün kalapırdan ot biçirdi (Basarkeçər).

kalapır²

Basarkeçər

Əlavə gəlir.

kalav

Füzuli

Bünövrə. □ Əvin əzzəl kalavın düzəltməx' lazımdı.