Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

kərdikölə

Culfa, Şərur

Göyərti əkilən yer.

kərdin

Təbriz

Yolların kələ-kötür yerini düzəldən alət. □ Yolmızı özümüz düzəltmişux kərdinnən.

kərdivar

Culfa, Qazax

kərdiyar

Bərdə, Cəbrayıl, Çənbərək, Gədəbəy, Qarakilsə, Mingəçevir, Yevlax, Zəngilan

kərdiyər

Başkeçid, Gədəbəy, Qazax

kərə¹

Cəbrayıl, Kəlbəcər, Salyan, Kürdəmir, Qazax, Mingəçevir, Oğuz, Tovuz

Qısaqulaq (qoyun). □ Qulaxsız qoyuna kərə de:rix' (Tovuz); Qara kərə qoyun ekiz doğuf (Kəlbəcər); Sarı kərə qoyun çox sütdüdü (Kürdəmir).

kərə²

Təbriz

Daxma. □ Yayda yığışarux bağdakı kərəmizə.

kərəcan¹

Ağdərə

Dərin saxsı qab. □ Qız əre:dəndə ona bir dəs, yanı on dənə kərəcan verirdilər.

kərəcan²

Şahbuz

Qurut əzmək üçün alət. □ Qurudu kərəcannan əzirix'.

kərəhət

Qax

Kifir, çirkin. □ Mən hona gələndə qazaray çobandı kərəhət.

kərəlay

Salyan

Çovğun, boran. □ Qı? gəldi, kərəlay başlıyacağ.

kərəlig

Cəlilabad

Kürt toyuğun yatması üçün palçıqdan düzəldilmiş yer.

kərəlmək

Ucar, Salyan

Qorxub dayanmaq. □ At birdən kərəldi, mən özüm də qortdum.

kərəm

Bakı, Cəlilabad, Salyan

Dəfə. □ Bi kərəm meşiyə gedəndə qabağıma bi ayi çıxdi (Cəlilabad).

kərən¹

Basarkeçər, Borçalı, Çənbərək, Daşkəsən, Gəncə, Goranboy, Xanlar, Qazax, Tovuz

Evin üstə qoyulan tir. □ Palıtdan yaxşı kərən olar (Borçalı); Köməy eli:n öyün üsdünə kərən salax (Basarkeçər); Meşədən iri kərən kəserdix' (Tovuz); Köməy elə kərəni dama qaldırax (Daşkəsən).

kərən²

Füzuli

Cərgə, sıra. □ Kərənnən yığırıx, yanı cərgeynən, sıreynən.

kərən³

Cəlilabad, Şərur, Yevlax

kərənay

Xaçmaz, Quba

kərəng

İmişli

Karvandakı dəvələrdən birinin boynundan asılı zınqırov, zəng topası (bir-birinin içərisinə keçirilmiş 5-dən 10-a qədər zəng).