Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

dayanıxlı

Şuşa

Davamlı, tab gətirən, səbirli. □ Çox dayanıxlı adam gördüm səni.

dayanqan

Şuşa

Davamlı, tab gətirən. □ Cabbar dayanqan adamdı.

daydoluğ

Füzuli

Yararsız. □ Bir neçəsi daydoluğiydi, üş-dördü də şilxor.

day durmax

Gəncə, Qarakilsə

Ayaq üstə durmaq (uşağa aiddir).

dayıcanı

Naxçıvan, Ordubad, Şahbuz

Dayıarvadı. □ Dayının arvadı dayıcanı olur (Naxçıvan).

dayıdostu

Bakı, Kürdəmir, Oğuz

Dayıarvadı. □ Dayıdostu boranı pişirip (Kürdəmir).

dayılıx

Şuşa

Ögey dayı. □ Dayılığımnan Turşsuya gəzməyə getmişdix'.

dayın-düyün

Qazax

Qeyri-ciddi, düşüncəsiz. □ Alı dayın-düyün adam döyü, danışmaz elə sözü.

dayqul

Qazax

Yabı. □ Əzizim, qaşda tala; Şəmşəvat, Qaşqa tala; Bəy isde:r dayqul verə; Aşıq isder qaşqna:t ala.

daylağ¹

Ağdam, Başkeçid, Gədəbəy, Qazax, Laçın, Tovuz

Birillik at balası. □ Bu daylağ alapaçanın nəslinnəndi (Tovuz).

daylağ²

Füzuli, Şamaxı

Dəvə balası. □ Daylağı o:sarra (Şamaxı); Dəvə balası iki yaşında olur daylağ (Füzuli).

daylağ³

Sabirabad

Cəld, çevik. □ Hüseyn daylağ adamdı.

daylaxlamax¹

Çənbərək

Qaçmaq. □ Kazım daylaxladı getdi.

daylaxlamax²

Çənbərək

Tamam yığmaq (bitkini, məhsulu). □ Quroy düşür deyin tütünü daylaxlıyıllar.

dayna

Ağcabədi, Goranboy, Qazax, Qubadlı

Da, də (ədat). □ Dur gedəx' dayna (Qubadlı); Gət görüm dayna (Ağcabədi);
Mən öz sözümü dedim dayna (Goranboy).

dayvuran

Şəki

Dəvədabanı. □ Bizim bağda dayvuran bititdi.

dazal-dazal

Salyan

Böyük-böyük, yekə-yekə. □ Qabağlar dazal-dazal kişilər də çilngağac oynıyırdılar.

dazalax

Ordubad

Fırfıra. □ Mənim dazalağım sındı; Mən dazalağıma qırmızı irəx' çəx'mişəm.