Bax: osaf.
Bax: ovraq.
Minik heyvanlarının çulunu sarıyıb bərkitmək üçün başında doğanaq olan uzun ip; çatı.
Napak qarı dedi:
– Məndən olsa, oğlanın adını Örkənqulu qoyarsınız, Örkən enli, bərk olur. Oğlanın da ömrü çox olar. (“Şahzadə Bəhrəm”)
Vəli sözünün cəmi; həyatını Allah yolunda sərf edərək ona yaxınlaşmağa nail olmuş müqəddəs şəxslər.
Övliyalar, ənbiyalar, ərənlər,
Hanı məndən doğru yola varanlar?
(“Novruz”)
Üçyaşar erkək qoyun.
Yüz birim atlana, yüz birim düşə,
Gündə yüz öyəcim çəkilə şişə,
Ağrı dağım kimi şülənim bişə,
Axar Araz kimi sel yağım ola.
(“Səyyad və Sədət”)
Ön, doğma. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)
Öymək, mədh etmək, tərif etmək. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)
Öyünmək, özünü öymək, özünü tərifləmək, lovğalanmaq. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)
Öyüt. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)
Diz. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)
Hönkür-hönkür, bağıra-bağıra. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)
İçində ölüm olan, fani, keçici. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)
Topuq, topuq arxası. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)
Yorğalamaq, yorğa getmək, məhmizləmək. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)
Yaxşılaşmaq, şəfa tapmaq. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)
