Bütün lüğətlər

yalxa [yalxa]

yalxı [yalxı] sifət

1. Dialekt. Yanında başqa bir şey olmayan; yalnız, tək. □ Səməd döşəmədə, yalxı döşəkağı üzərində köynəkçək uzanmışdı. (İ.Hüseynov).

2. Dialekt. Ancaq, yalnız. □ Yalxı bizi eyləməyib mübtəla; Səfheyi-Qafqazı tutub bu bəla. (M.Ə.Sabir).

yalın [yalın] sifət

1. Çılpaq, açıq, heç bir şeylə örtülü olmayan. □ Ayaqları yalın (ayaqqabısız).

2. Boş, heç bir şeysiz. □ Biz heçdən bir şey yaratmalı, yalın əllərlə zindanları, zəncirləri qırmalıyıq. (M.İbrahimov).

yalınayaq [yalınayax]

yalınbaş [yalınbaş]

yalınca [yalınca] zərf

Tamamilə çılpaq, açıq.

yalınqat [yalınqat] sifət

1. Ancaq bir qat; astarı olmayan, astarsız. □ Gülsənəm lap arıqlamış, yalınqat, nazik, yamaqlı büzmənin içində oturmuş və fikrə getmişdi. (S.Rəhimov).

2. Məcazi mənada: çox arıq, sısqa, cansız, sağlam olmayan. □ Mənim kimi yalınqatdan nə hasil; Adam gərək ola püsərək topçaq. (Q.Zakir).

yalınlaşma

yalınlaşmaq [yalınnaşmax] feil

1. Getdikcə nazikləşmək.

2. Çılpaqlaşmaq.

yalınlıq [yalınnıx] isim

Yalın şeyin halı, çılpaqlıq. □ Talıb xanın ... yalınlıqdan olub dabanı çatçat. (Q.Zakir).

yalqız [yalqız] sifət

1. Tək, kimsəsiz, yalnız, tək-tənha. □ Yalqız quş yuva salmaz. (Atalar sözü).

2. Zərf kimi: tək, kimsəsiz, yalnız, tək-tənha. □ Yalqız qalmaq. Yalqız gəlmək. Yalqız yeyən süfrəsini özü yığar. (Atalar sözü). Bahalıqda çörəyin əsirgəyən ucuzluqda yalqız qalar. (Atalar sözü).

3. Ancaq, təkcə, müstəsna olaraq. □ Elə yalqız Zakir deyil gileyli; Azürdədir aləm sərasər səndən. (Q.Zakir).

yalqızca [yalqızca] zərf

Tək, tək-tənha, yanında heç kəs olmadan. □ Yalqızca oturmaq.

yalqızlama

yalqızlamaq [yalqızdamax] feil

Yanında heç bir kəs olmamaq, yalqız qalmaq, tək-tənha qalmaq, yalqız qoymaq, təkləmək. □ Məni yalqızladı dərdü bəlayi-yar bir yandan. (Qövsi Təbrizi).

yalqızlıq [yalqızdıx] isim

1. Təklik, tək-tənhalıq, yalnızlıq, tək qalma. □ Müşkünaz uşaqlıqdan təkliyi sevmir, yalqızlıqdan daralırdı. (Ə.Vəliyev).

2. Kimsəsizlik, adamsızlıq. □ Durnanın yetimlik, yalqızlıq iztirabları ilə pərvəriş tapmış qəlbi, bu sakit sevginin sadə, mehriban axşamları ilə bəxtiyar idi. (İ.Əfəndiyev).