Bütün lüğətlər

özəkləmək [özəx'ləməx'] feil

Özək əmələ gəlmək, özək bağlamaq. □ Çiban özəkləyib.

özəkli [özəx'li] sifət

Özəyi olan, özək bağlamış.

özfəaliyyət [özfa:liyət] isim

İncəsənətdə (musiqi, teatr, xor və s.) peşəkar olmayan şəxslərin bədii yaradıcılıq fəaliyyəti. □ Özfəaliyyət dərnəkləri.

özgə [özgə] sifət

1. Başqa, digər. □ Vətən mülkü doğmadır, özgə diyar – ögey. (Atalar sözü).
2. Aid olduğu sözə xüsusi emosionallıq verir. □ İlin hər fəslinin bir hüsnü var, amma qışın ləzzəti bir özgədir. (C.Məmmədquluzadə).
3. Həmin cəmiyyətə, kollektivə, ailəyə mənsub olmayan. □ Özgə uşaq.
4. İsim kimi: kənar, yabançı, yad, özgəsi. □ İçim özümü yandırır, çölüm özgələrini. (Atalar sözü).
5. Qoşma kimi: digər, başqa. □ Bahar fəsli el şad olur sərasər; Hərgiz məndən özgə yoxdur mükəddər. (Q.Zakir).

özgəyerli [özgəyerri] isim

Yad, başqa yerli, gəlmə; yadelli.

özgün [özgün] sifət

Özünəməxsus, özünə xas olan, orijinal. □ Sabir, İran tacirlərinin ala-yarımçıq işlərini, verdikləri vədə xilaf çıxmalarını özgün tərzdə tənqid edərək,.. (“Hophopnamə”).

özləmə

özləmək [özdəməx'] feil

Bir daha görmək və ya qovuşmaq arzusunda olmaq; görmək istəmək, arzulamaq, həsrətində olmaq. □ Çeynəndi, tapdandı özlədikləri; Gözlərində qaldı gözlədikləri. (M.Müşfiq).

özlü [özdü] sifət

Yapışqanlı, yapışqan kimi; yarımqatı. □ Özlü maddə.

özlülük [özdülüx'] isim

Yapışqanlılıq, qatılıq. □ Məhlulun özlülük dərəcəsi.

özlüyündə [özdüyündə] zərf

1. Öz fikrində, öz aləmində, öz düşüncəsində, öz-özlüyündə. □ Özlüyündə fikirləşmək.
2. Ayrıca götürüldükdə, təklikdə; öz mahiyyəti etibarilə. □ Bu mövzu özlüyündə şagirdlərin mənimsəməsi üçün çox çətindir.

özüaçılan [özüaçılan] sifət

Öz-özünə açılan, avtomatik surətdə açılan. □ Özüaçılan qapılar.

özüboşaldan [özüboşaldan] sifət

Banı yana və ya arxaya çevrilməklə özü yükünü boşaldan (avtomaşın haqqında). □ Yükünü özüboşaldan avtomobil.

özül [özül] isim

1. Bünövrə, təməl, əsas. □ Binanın özülü.
2. Məcazi mənada: bünövrə, təməl, əsas. □ Məktəbdə müəllim, evdə ana... Ana tərbiyəsi isə özüldür. (S.Rəhimov).

özüllü [özüllü] sifət

Özülü olan, bünövrəli.