Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

pəyə [pəyə] isim

Tövlə. □...oğlanı göndər, pəyədən eşşəyi çıxartsın... (C.Məmmədquluzadə).

pəzəvəng [pəzəvənk] sifət

Yekə, zorba, zırpı (bəzən söyüş mənasında). □ Bilməm bu pəzəvəng haradan gəldi də işləri bərbad etdi. (H.Nəzərli).

pəzəvənglik [pəzəvənklix'] isim

Yekəlik, zorbalıq, zırpılıq.

pıçapıç [pıçapıç]

pıçhapıç [pıçhapıç]

pıçıldama

pıçıldamaq [pıçıldamax] feil

1. Yavaşcadan, pıçıltı ilə demək (çox vaxt “qulağına” sözü ilə). □ Diyar kişi dirsəyi ilə arvadına toxunub pıçıldadı. (Ə.Məmmədxanlı).

2. Məcazi mənada: obrazlı təşbehlərdə yavaşcadan, pıçıltı ilə demək. □ Qovaq ağaclarının yarpaqları sanki yoldan ötənlərə nağıllar pıçıldardı. (Ə.Məmmədxanlı).

pıçıldaşma

pıçıldaşmaq [pıçıldaşmax] feil

1. Bir-biri ilə pıçıltı ilə danışmaq, söhbət etmək. □ Həmzə Allahqulu ilə bir az pıçıldaşıb, sonra dedi. (Ə.Əbülhəsən).

2. Məcazi mənada: obrazlı təşbehlərdə bir-biri ilə pıçıltı ilə danışmaq, söhbət etmək. □ Ləpələr pıçıldaşır. Gülün üzü işıqlandı; Pıçıldaşdı çəmən, çiçək. (M.Dilbazi).

pıçılğan [pıçılğan] isim

Baytarlıq. Heyvanların diz və buzovluğunda dəmrov xəstəliyi. □ Kəlbalı at ustalığı edər, pıçılğanı rahatca sağaldar. (S.Rəhimov).

pıçıltı [pıçıltı] isim

1. Səs tellərinin iştirakı olmadan, yavaşca danışıq. □ Ovçu ağlamsınmış bir pıçıltı ilə öz-özünə dilləndi. (M.Rzaquluzadə).

2. Məcazi mənada: obrazlı təşbehlərdə yavaşca danışıq. □ Uzaqdan dərə sularının xəlvət pıçıltılara bənzəyən səsi gəlirdi. (MirCəlal).

pıçıltılı [pıçıltılı] sifət

1. Pıçıltı ilə, yavaşcadan deyilən; pıç-pıç. □ Pıçıltılı səs.

2. Zərf kimi: pıçıltı ilə, yavaşcadan deyilən; pıç-pıç. □ Pıçıltılı danışmaq.

pıç-pıç [pıç-pıç] zərf

1. Yavaşcadan, pıçıltı ilə. □ Pıç-pıç danışmaq.

2. İsim kimi: pıçıltılı, pıçıltılı danışıq. □ Pıç-pıç başlandı.

pıxtalandırma

pıxtalandırmaq [pıxtalandırmax] feil

Özlülüyünü artırmaq, qatılandırmaq, pıxtalaşdırmaq.