Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

məfkurəvi [məfku:rəvi] ərəb

məfrəş [məfrəş] isim ərəb

1. Yorğan-döşək, xalça-palaz və s. şeyləri qablamaq üçün palaz kimi toxunmuş dördkünc çuval, kisə. □ Məfrəşi çırpmaq.
2. İçində yorğan-döşək, xalça-palaz, yun və s. yığılmış həmin çuval, kisə. □ Bir tərəfdə un çuvalları düzülüb, bir tərəfdə yağ dəriləri, yun məfrəşləri qoyulubdur. (M.F.Axundzadə).

məfsəl [məfsəl] isim ərəb

Oynaq, bənd, buğum.

məftil [məfdil] isim ərəb

1. Nazik və ya qalın ip şəklində olan metal məmulat. □ Mis məftil. Polad məftil. Tikanlı məftil
2. Sifət kimi: həmin materialdan düzəldilmiş. □ Düşmənin məftil hasarını dağıtmaq, puça çıxarmaq vəzifəsi Fərhadın vzvoduna tapşırılmışdı. (Ə.Vəliyev).

məftun [məftun] sifət ərəb

Vurğun, özünü unudacaq dərəcədə vurulmuş, eşqə giriftar; son dərəcədə valeh, heyran. □ Məftun baxış.

məftuncasına [məftuncasına] zərf

Məftun olmuş kimi; vurğuncasına, heyrancasına, sehrlənmiş kimi. □ Məftuncasına baxmaq.

məftunedici [məftunedici] sifət

Öz gözəlliyi ilə məftun edən; valehedici, heyranedici. □ Məftunedici gözəllik. Məftunedici mənzərə.

məftuniyyət [məftuniyət] isim

Klassik ədəbiyyatda məftunluq mənasında işlənmişdir. □ Bir qismi də qara gözlərə, qara qıvırcıq saçlara, açıq-buğdayı rəngə daha ziyada məftuniyyət göstərir. (A.Şaiq).

məftunlaşmaq [məftunnaşmax] feil

Məftun olmaq, heyran qalmaq, valeh olmaq. □ Yürüyür dağ aşağı orda çoban da dərəyə; İştə məftunlaşır insan bu gözəl mənzərəyə. (A.Səhhət).

məftunluq [məftunnux] isim

Məftun olmuş adamın halı; vurğunluq, valehlik, heyranlıq. □ Dilara məftunluq içərisində məktəbdən gələn səsləri dinləməyə başladı. (Ə.Məmmədxanlı).

məgər [məgər] ədat fars

1. Sual məqamında işlənib, şübhə, inamsızlıq və ya təəccüb bildirir; olmaya, bəs, yoxsa (bəzən “ki” bağlayıcısı ilə işlədilir). □ Məgər sənin xəbərin yoxdur? Məgər o gəlməyəcək?
2. Bağlayıcı kimi: ancaq, fəqət. □ Bu iş heç kimin işi deyil, məgər ki, Rəhimin. (N.Vəzirov).

məğbun [məğbun]

məğlətə [məğlətə] isim ərəb

Qarışıqlıq, araqarışma, dava-dalaş, hay-küy.

məğlub [məğlup] sifət ərəb

Müharibədə, yarışda, müsabiqədə, mübahisədə və s.-də məğlub olmuş, basılmış (qalib əksi).

məğlubedilməz [məğlubedilməz] sifət

Məğlubiyyət bilməyən, məğlub olunmaz; basılmaz, yenilməz, çox güclü, həmişə qalib gələn. □ Məğlubedilməz ordu.