Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

ibrətləndirmə

ibrətləndirmək [ibrətdəndirməx'] feil

İbrət vermək, ibrət dərsi vermək, pis işdən çəkindirmək.

ibrətlənmə

ibrətlənmək [ibrətdəmməx'] feil

Bir işdən, hadisədən və s.-dən dərs almaq, özünə nümunə götürmək, özü üçün nəticə çıxarmaq.

ibrətli [ibrətdi] sifət

İbrət ola bilən, ibrət verən, ibrət alınmalı, nümunə götürülə bilən, ibrətverici, özü üçün dərs ala bilən. □ İbrətli hadisə.

ibrətverici [ibrətverici]

ibriq [ibriq] isim ərəb

Su və b. mayelər üçün qulplu və əmzikli qab. □ ..Badə ibriqimi qırdın, ya rəb! Dərdimi başdan aşırdın, ya rəb! (H.Cavid).

ibrişim [ibrişim] isim fars

İpək iplik.

ibtida [ibtida] isim ərəb

1. Başlanğıc, ilk, əvvəl. □ Ayın ibtidası.
2. Sifət kimi: ilk, birinci. □ Sonanın ibtida müəlliməsi nəhayətdə ağıllı və pedaqoji elminə qabil bir arvad idi. (N.Nərimanov).
3. Zərf kimi: əvvəlcə, ən əvvəl, ibtidada. □ İbtida ustaddan dərsim alanda; Oxuyub yetişdim, ay sinəsinə. (Aşıq Ələsgər).

ibtidada [ibtida:da] zərf

İlk dəfədə, başlanğıcda, əvvəldə. □ Ki cahan içrə var eylə işlər; Nəzərə ibtidada xoş görünər. (S.Ə.Şirvani).

ibtidadan [ibtida:dan] zərf

Başlanğıcdan, əvvəlindən, başdan. □ ..qəziyyəni ibtidadan intihayədək Yusif şaha nəql etdi. (M.F.Axundzadə).

ibtidai [ibtida:yi] sifət

1. Başlanğıca aid, ən əvvəl olan; ilk. □ Yaralılara ibtidai yardım göstərmək.

2. Hələ mükəmməlləşməmiş, inkişaf etməmiş. □ İbtidai həyat.

3. Başlanğıc, ilk, dərəcə etibarilə aşağı. □ İbtidai siniflər. İbtidai təhsil.
4. Bəşəriyyət tarixinin ən qədim (ilk) dövrlərinə aid olan. □ İbtidai insanlar.
5. Hazırkı dövr üçün köhnəlmiş, geri qalmış, ən adi, primitiv. □ İbtidai adətlər. İbtidai geyimlər.

ibtidailər [ibtida:yilər] isim

Zoologiya. Birhüceyrəli heyvanlar qrupu.

ibtidailik [ibtida:yilix'] isim

İbtidai halda olma, ilk mərhələdə olma; ilkinlik.

ibtidasız [ibtida:sız] sifət

İbtidası, başlanğıcı olmayan.