Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

cütləmə

cütləmək [cütdəməx'] feil

1. Eyni qəbildən olan iki şeyi bir-birinin yanına qoymaq, cüt eləmək, cüt qoymaq, qoşalamaq. □ Barmaqlarını cütləyib tellərə elə vurdu ki, meydan səsə gəldi. (“Koroğlu”).
2. İki-iki götürmək, ikiləmək, cüt-cüt ayırmaq. □ Güləngiz... ipək telləri cütləməyi və burmağı da yaxşı bilir.

cütləşdirilmə

cütləşdirilmək [cütdəşdirilməx'] feil

Cüt edilmək, ikiləşdirilmək, qoşalaşdırılmaq.

cütləşdirmə

cütləşdirmək [cütdəşdirməx'] feil

1. Cüt etmək, ikiləşdirmək, qoşalaşdırmaq; eyni qəbildən olan iki şeyi bir-birinin yanına qoymaq, cüt eləmək, cüt qoymaq, qoşalamaq. □ Çoxları bu payızda... inəyini cütləşdirmək həsrətilə yaşayırdı. (M.İbrahimov).
2. Döl almaq üçün erkək və dişi heyvanları bir-birilə görüşdürmək.

cütləşmə

cütləşmək [cütdəşməx'] feil

1. Cüt olmaq, ikiləşmək, qoşalaşmaq; bir-birinə yanaşı olmaq, birbirinin yanında durmaq. □ Qızlar cütləşib oyuna girdilər.
2. Cinsi əlaqədə olmaq (heyvanlar haqqında). 

cütləyici [cütdəyici] isim

Bir şeyi cütləyən, cüt-cüt bağlayan, yaxud cüt-cüt ayıran işçi. □ Güləngiz... cütləyicilərin də köməyinə çatır.

cütlük¹ [cütdüx'] isim

Cüt olma; ikilik, qoşalıq; cüt şeyin halı.

cütlük² [cütdüx'] isim

Cüt sürülən yer.

cütlükdə [cütdüx'də] zərf

İkisi bir yerdə, üçüncünün iştirakı olmadan.

cüt-cüt [cüt-cüt] zərf

İki-iki, qoşa-qoşa. □ Bu quşlar çox vaxt tək-tək, bəzən də cüt-cüt gəzər... yalnız düz üstlərinə çıxdıqda havaya qalxarlar. (M.Rzaquluzadə).

cüttoxumlular [cüttoxumlular]

cüvəllağı [cüvəllağı] sifət

1. Kələkbaz, fırıldaqçı, qeyri-ciddi. □ Cüvəllağı adam.
2. İsim kimi: kələkbaz, fırıldaqçı, qeyri-ciddi adam. □ Deyəsən, cüvəllağılar Həsənin evini yandırdılar. (Ə.Haqverdiyev).

cüvəllağılıq [cüvəllağılıx] isim

Kələkbazlıq, fırıldaqçılıq. □ ...Əhmədin cüvəllağılığını başladım nəql eləməgə. (C.Məmmədquluzadə).