Azərbayan dilinin antonimlər lüğəti

öcəşkən – sakit

Öcəşkən, dalaşqan uşaqdır (“Ulduz”); Sakit, aǧıllı adama oxşayır (S.Qədirzadə).

öcəşmək – sakitləşmək

Bir ana şivəni, bir el qayǧusu; Bir el şairinin təmiz duyǧusu; Və onunla gedən bir öcəşmədir; Bir quru səhradan çıxan çeşmədir (M.Müşfiq); Axır ki, sakitləşdi (M.Hüseyn).

ögey – doǧma

Dedim ögey atadan ata olmaz bunlara (M.Eynullayeva); – Sən mənim doǧma atamsan! (Ə.Vəliyev).

ögeylik – doǧmalıq 

Ögeylik bəllidir başdan, binadan; Qatı düşmənidir ilk məhəbbətin (M.Rahim); Məhərrəm çoxdan eşitmədiyi bu səsdə bir doǧmalıq, bir nəvaziş axtarırdı (M.Eynullayeva).

öləzimək – dəbərmək 

Artıq kənd ayaǧındakı cərgə tonqallar öləziməkdə idi (S.Qədirzadə); Sönən ocaǧı bir az dəbərtdi (M.Süleymanlı).

ölmək – yaşamaq

Bizə yaşamaq da, ölmək də tanış; Bir az da başqa bir aləmdən danış! (S.Vurǧun).

ölü – diri

Mən vaxtilə diri idim, indi isə bir ölü (C.Cabbarlı).

ölü – saǧ

Qurban saǧdır, amma canı nasazdır (Ə.Haqverdiyev); Barı ölü barmaqları kimi; O quru budaqlardan utan! (R.Rza).

ölülük – dirilik

Min günün ölülüyündən, bir günün diriliyi yaxşıdır (Ata. sözü).

ölüvay – bacarıqlı

Ölüvay oǧlu, ölüvay, dur bir sən də hərəkətə gəl (“Azərbaycan”); Çox bacarıqlı qızdır (C.Əmirov).

ölüvay – zirək

Zalım balası çox ölüvaydır (İ.Fərzəliyev); Vəfadar qoçaqdı, güclü idi, cəld və zirəkdi (M.İbrahimov).

ölüvaylıq – qıvraqlıq

Sənin ölüvaylıǧın ucundan bu günə qalmışıq. Bir

qıvraqlıq yoxdur (Mir Cəlal).

ömürlük – müvəqqəti

Ömürlük bir eşqin yolçusuyuq biz! (S.Vurǧun);

Müvəqqəti çətinlikdir, dözmək lazımdır.

ön – arxa

Qoy əssin önümüzdə yaǧılar yarpaq kimi (S.Rüstəm); Bu vaxt düşmən arxama keçib məni gördü (S.S.Axundov).

örtmək – açmaq

Elə xırman yerlərini də çayır örtmüşdü (İ.Şıxlı); Anam açardı o kitabı, kədərlənəndə (R.Rza).