yun. tragoedia + comodia
Faciə və komediya ünsürlərini özündə birləşdirən dramatik əsər.
Tragikomediyanın ilk nümunələrinə antik ədəbiyyatda, xüsusilə Evripidin yaradıcılığında rast gəlinir. Şekspirin son pyesləri də (“Fırtına”, “Perikl”, “Qış nağılı” və s.) bu janrda yazılıb. Tragikomediyada faciəyə xas olan yüksək pafos, dramatizm özünü göstərir, lakin son həddinə çatmır; qəhrəmanın ətraf aləmlə konflikti onun ölümü ilə nəticələnmir. Komik səhnələr, dialoqlardakı yumorlu atmacalar gərginliyi, tragizm ruhunu azaltmağa xidmət edir. Bu əsərlər, adətən, komediyaya xas olan xoşbəxt sonluqla bitir.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti