pəzəvəng

Yekə, zorba, zırpı. Bəzən təhqir və söyüş mənasında da işlənir. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

Gördü bir iri karvan qoruqda çadır qurub, iki pəzəvəng osmanlı da çadırların birinin qabağında oturub nərdtaxta oynayır. (Paris nüsxəsi, 7-ci məclis)

– Qoca kaftar, nə qədər dərinə saman təpdirməmişəm, bu mürtəd pəzəvəngin kim olduğunu söyləməlisən. (“Zərnişan xanımın Çənlibelə gəlməyi”) (İ.A., B.A.)