Все словари

əlyazma [əlyazma] isim

Əl ilə yazılmış mətn, kitab və s; əlyazısı. □ Fondda ən qədim əlyazma perqament üzərində qədim kufi əlifbası ilə yazılmış Quran surəsidir.

əlyazması [əlyazması]

əlyetməz [əlyetməz]

əlyövm [əlyövm] zərf ərəb

1. Klassik ədəbiyyatda bu gün, indi mənalarında işlənmişdir. □ Yoxsa Məlikov Həsənbəyi-pir; Əlyövm olunur vətəndə təqdir? (M.Ə.Sabir).
2. Klassik ədəbiyyatda hələ də, indiyə qədər mənalarında işlənmişdir.

əlzəm [əlzəm] sifət ərəb

Zoologiya. Klassik ədəbiyyatda daha lazım, ən vacib, çox gərəkli mənalarında işlənmişdir. □ Əlbəttə, elm təhsil eləmək hər bir babətdən lazımdır və padşahi-mehribanımızın dilini bilmək dəxi əlzəmdir. (C.Məmmədquluzadə).

əman [əman] ərəb

əmanət [əma:nət] isim ərəb

1. Birinə inanıb bir şeyi saxlanmaq üçün müvəqqəti olaraq tapşırma, vermə, özgənin tapşırdığı şey. □ Əmanətə xəyanət olmaz. (Atalar sözü).
2. Sifət kimi: əmanət qoyulmuş, müvəqqəti tapşırılmış. □ Əmanət əşya.
3. Banka faizlə qoyulan pul. □ Əmanətlərin qəbulu, verilişi.
4. Zərf kimi: sınıq-salxaq, davamsız; uçulmaq, dağılmaq, yıxılmaq üzrə olan, amanatabənd.
Oturuşu o qədər əmanətdi ki, balaca bir təkanla onu arxası üstə aşırmaq olardı. (Ə.Əbülhəsən).
5. Arxaizm. Nida kimi: Allah eləməsin. □ Əmanət, əmanət, dəyməsin ara; Düşməsin ədavət bir də dübara. (Q.Zakir).

əmanətçi [əma:nətçi] sifət

Əmanət verən adam, əmanət kassasında pulu olan adam. □ Əmanətçilərə xidmət.

əmanətdar [əma:nətdar] isim ərəb/fars

1. Əmanət saxlayan adam, əmanətçi.
2. Məcazi mənda: klassik ədəbiyyatda əmanət mənasında işlənmişdir. □ Dün Füzuli arizin görgəc, rəvan tapşırdı can; Laf edib derdi ki, canım var; əmanətdar imiş. (M.Füzuli).

əmanətən [əma:nətən] zərf ərəb

1. Əmanət yolu ilə, əmanət olaraq.
2. Arxaizm. Sınıq-salxaq, davamsız; uçulmaq, dağılmaq, yıxılmaq üzrə olan, amanatabənd.
3. Bir şeyi etməyə hazır, bəhanə gözləyən, bir himə bənd, işarəyə bənd; amanatabənd.

əmanəti [əma:nəti] sifət

1. Əmanət yolu ilə, əmanət olaraq.
2. Zərf kimi: sınıq-salxaq, davamsız; uçulmaq, dağılmaq, yıxılmaq üzrə olan, amanatabənd.
3. Zərf kimi: bir şeyi etməyə hazır, bəhanə gözləyən, bir himə bənd, işarəyə bənd; amanatabənd.

əmbiz [əmbiz] isim

Piramida şəklində yığılmış məhsul topası.

əmcək [əmcəx'] isim

Məmə, döş. □ İnəyin əmcəyindən çıxan süd balaca bulaq kimi şırhaşırla sərniclərə tökülürdü. (Ə.Vəliyev).

əmcəkli [əmcəx'li] sifət

1. Əmcəyi olan; məməli. □ Cücə ağgünlü olsaydı, toyuq əmcəkli olardı. (Atalar sözü).
2. Dialekt. Hələ sağılmamış. □ İnək əmcəklidir.

əmdirilmə