Все словари

əhli-zələmə [əhli-zələmə]

əhli-zövq [əhli-zövk'] ərəb

Zövq əhli, yaxşı zövqü olan adam. □ Onu idrak üçün kəmal istər; Əhli-zövq istər, əhli-hal istər. (H.Cavid).

əhli-zülm [əhli-zülm] ərəb

Xalqı incidən, xalqa zülm edən, xalqa əziyyət verən adam (çar dövründə inzibati polis orqanları məmurlarına verilən ad). □ Əhli-zülmü necə, bərbad eylədi bir ləhzədə; Sən bizim dağlar pələngi qəhrəman Eldara bax! (S.Vurğun).

əhmədi-biqəm [əhmədi-biqəm] isim

Qəmsiz, dərdsiz, qayğısız adam. □ Əhmədi-biqəmin biridir.

əhməq [əhməq] ərəb

əhmər [əhmər] sifət ərəb

Klassik ədəbiyyatda qırmızı mənasında işlənmişdir. □ Rəngi-ruyi qızılgüldən əhmərdir; Əl-ayağı, sanasan ki, mərmərdir. (Aşıq Ariz).

əhram [əhram] isim ərəb

1. Arxaizm. İndi piramida adlanan həndəsi cismin köhnə terminologiyadakı adı.
2. Arxaizm. Qədim Misir fironlarının mumiyalanmış cənazələrinin saxlandığı, alt tərəfi dördbucaq şəklində, yuxarı qalxdıqca daralıb şişləşən, daşdan tikilmiş, çox nəhəng sərdabə.

əhramvarı [əhramva:rı] sifət

Əhrama oxşayan, əhram şəkilli, getdikcə yuxarısı daralan.

əhrimən [əhrimən] isim fars

1. İlahiyyat. Zərdüşt dinində: şər allahı, şər və zülmət mənbəyi.
2. Arxaizm. Məcazi mənada: pis qüvvə, mənhus qüvvə, şər qüvvə. □ Paşa, Koroğlunu heç əhrimənlər tuta bilmir. (“Koroğlu”).

əhsən [əhsən] nida ərəb

1. Bəyənmə, tərif bildirir – afərin! barakallah! eşq olsun! □ Əhsən sənə!
2. Bəzən əks mənada işlənir. □ Əhdi, ilqarı nə tez qırdın sən? Adına bu yaraşarmı, əhsən! (A.Şaiq).

əhval [əhval] isim ərəb

1. Kef, hal, ruhi vəziyyət, səhətcə vəziyyət. □ Əhvalın necədir? Xəstənin əhvalı.
2. Keçinmək, dolanmaq vəziyyəti; güzəran, var, dövlət, pul. □ İşə girəndən sonra əhvalı xeyli yaxşılaşmışdır.

əhvalat [əhvalat] isim ərəb

Hadisə, olmuş iş, olub keçən işlər, qəziyyə. □ Əhvalatı danışmaq. Əhvalatdan xəbər tutmaq?

əhvali-ruhiyyə [əhvali-ruhiyə] isim

1. Ruhi hal, ruhi vəziyyət. □ Düşkün əhvali-ruhiyyə.
2. Bir şəxsin, ya kütlənin, cəmiyyətin fikri, hissiyyatı. □ İctimaiyyətin əhvali-ruhiyyəsi.

əhvallaşma

əhvallaşmaq [əhvallaşmax] feil

Bir-birinin əhvalını, kefini, halını soruşmaq; salamlaşmaq. □ Görüşüb əhvallaşmaq.