Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

zalp [zalp] latın

zaman [zaman] isim ərəb

1. Vaxt, müddət, zəmanə; adətən feillərdən sonra – bir hadisənin, işin baş verdiyi və ya baş vermiş olduğu vaxtı, anı bildirir. □ Keçən zaman qayıtmaz. (Atalar sözü).
2. Fəlsəfə. Fəlsəfədə sonsuz inkişaf edən materiyanın, vaxtın davamı və ardıcıllığında təzahür edən ümumi obyektiv varlıq forması. □ Məkan və zaman hər cür varlığın əsas formalarıdır.
3. Dilçilik. Qrammatikada iş və hərəkətin müəyyən vaxtda icra edilib-edilmədiyini bildirən feil şəkli. □ Keçmiş zaman şəkilçiləri.

zamana [zamana]

zaman-zaman [zaman-zaman] zərf

Hərdən, gah-gah, vaxt-vaxt. □ Tarix qalın bir kitabdır; Vərəqlənir zaman-zaman. (H.Hüseynzadə).

zamazka [zamazk'a] isim rus

Şüşə ilə çərçivə aralarını və rəng çəkməzdən əvvəl dəlik-deşikləri tutmaq və ümumiyyətlə, hamar olmayan yerləri hamar etmək üçün işlədilən özlü maddə. □ Pəncərələrə zamazka vurmaq.

zamazkaçı [zamazk'açı] isim

Zamazka çəkən (usta). □ İki gündür zamazkaçı gəlib çıxmır.

zamazkalama

zamazkalamaq [zamazk'alamax] feil

1. Zamazka sürtmək, zamazka ilə tutmaq, qapamaq. □ Qapıları zamazkalamaq.
2. Məcazi mənada: ört-basdır etmək, üstünü malalamaq. □ Məsələni zamazkalamaq.

zamazkalanma

zamazkalanmaq [zamazk'alammax] feil

Zamazka sürtülmək, zamazka ilə qapanmaq.

zamazkalatma

zamazkalatmaq [zamazk'alatmax] feil

Zamazka vurdurmaq, zamazka çəkdirmək.

zamin [za:min] isim ərəb

Öhdəsinə zaminlik götürən, zəmanət verən adam. □ Yaxşı işə Allah zamindir. (Atalar sözü).

zaminkar [za:minkar] isim ərəb/fars

Üzərinə zəmanət götürən adam, zəmanətçi, zaminə götürən, zamin duran, zamin.

zaminkarlıq [za:minkarrıx] isim

Başqasının verdiyi iltizamın yerinə yetirilməsi məsuliyyətini üzərinə götürmə, zamin olma; zaminlik.