Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

zəhlətökən [zəhlətökən] sifət

1. Öz hərəkət və sözləri ilə adamı təngə gətirən, bezikdirən, usandıran, cana gətirən, bıqdırıcı. □ Zəhlətökən müştəri.
2. Pis, xoşagetməyən, qulağa xoş gəlməyən. □ Zəhlətökən səs.

zəhlətökücü [zəhlətökücü]

zəhm [zəhim] isim fars

Qorxu, vahimə, dəhşət; qorxu, vahimə, dəhşət doğuran hal,görünüş. □ Gözlərində çırağı; Dişlərində qırmağı; Yağı adam küsdürər; Zəhmi heyvan əsdirər. "Canavar" (Tapmaca).

zəhmət [zəhmət] isim ərəb

1. Əmək. □ Qanadı var uçmağa; İynəsi var sancmağa; Sevir işi, zəhməti; Odur ki, var hörməti. "Arı" (Tapmaca).
2. Əziyyət, rahatsızlıq, narahatlıq. □ Zəhmət çəkməyən rahatlığın qədrini bilməz. (Atalar sözü).

zəhmətkeş [zəhmətkeş] sifət ərəb/fars

1. Öz əlinin zəhməti ilə dolanan, öz əməyi ilə yaşayan, əməkçi. □ Zəhmətkeş qoca.
2. Zəhməti, əməyi, işləməyi sevən. □ Zəhmətkeş adam.

zəhmətli [zəhmətdi] sifət

1. Zəhmət tələb edən, zəhmətlə başa gələn.
2. Məcazi mənada: ağır. □ Zəhmətli iş.

zəhmətsevən [zəhmətsevən] sifət

1. Zəhməti, əməyi, işləməyi sevən. □ Zəhmətsevən insan.
2. İsim kimi: zəhməti, əməyi, işləməyi sevən adam. □ Tüstülənər bacalar; Ocaq üstə sac olar; Zəhmətsevən gün görər; Tənbəl hər vaxt ac olar. (Bayatı).

zəhmətsevənlik [zəhmətsevənnix'] isim

Zəhməti, işləməyi sevmə; çalışqanlıq.

zəhmətsevər [zəhmətsevər]

zəhmətsevərlik [zəhmətsevərrix']

zəhmətsiz [zəhmətsiz] sifət

1. Zəhmət tələb etməyən, zəhmət istəməyən, asanlıqla başa gələn. □ Zəhmətsiz iş.
2. Zərf kimi: zəhmət çəkmədən, çalışmadan, əmək sərf etmədən. □ Zəhmətsiz bal yeməzlər. (Atalar sözü).

zəhmətsizcə [zəhmətsizcə] zərf

Zəhmətsiz olaraq, zəhmət çəkmədən, zəhmət sərf etmədən.

zəhmətsizlik [zəhmətsizdix'] isim

Zəhmət tələb etməmə, zəhmət çəkməmə.

zəhmlə [zəhimnən] zərf

Qəzəblə, hiddətlə, çox acıqlı bir halda (bəzən zəhmilə şəklində işlənir). □ Zəhmlə baxmaq.

zəhmləndirilmə