Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

xəlvətilik [xəlvətilix'] isim

1. Xəlvət məqam, xəlvət şərait, fürsət. □ Ev xəlvətlikdir.
2. Tənhalıq, heç kəs olmadığı vəziyyət, şərait, xəlvət yer. □ Xiyaban xəlvətlik idi.

xəlvətləmə

xəlvətləmək [xəlvətləməx'] feil

Gizli, xəlvət iş görmək üçün məqam və ya yer tapmaq, fürsət tapmaq. □ Evi xəlvətləmək.

xəlvətlik [xəlvətlix'] isim

1. Xəlvət məqam, xəlvət şərait, fürsət. □ Ev xəlvətlikdir.
2. Tənhalıq; heç kəs olmadığı vəziyyət, şərait; xəlvət yer. □ Zakirlə Mehribanın oturduqları xiyaban xəlvətlik idi. (H.Seyidbəyli).

xəmirağız [xəmirağız] sifət

Ağzıboş, sözü keçməyən, zəif iradəli. □ Xəmirağız adam.

xəmirağızlıq [xəmirağızlıx] isim

Ağzıboşluq, zabitəsizlik, iradə zəifliyi, qeyri-ciddilik, sözükeçməzlik.

xəmiraşı [xəmiraşı] isim

Əriştə ilə bişirilən, xəmirli duru xörək. □ Doğranmış duzlu xiyar, iki boşqab xəmiraşı ağ süfrənin üstünü bəzədi. (M.Hüseyn).

xəmiraşılıq [xəmiraşlıx] sifət

Xəmiraşı bişirmək üçün hazırlanan, yarar. □ Xəmiraşılıq un ayırmaq.

xəmirçi [xəmircəx'] isim

Xəmiryoğuran, xəmirgir.

xəmirçilik [xəmirçilix'] isim

Xəmir yoğurma, xəmirhazırlama işi; xəmirgirlik.

xəmir [xəmir] isim

1. Unun az su və ya başqa bir maye ilə yoğurulmasından hasil olan suvaşqan kütlə. □ Xəmir yeyənin fağırı olmaz. (Atalar sözü).
2. Yumşaq şey haqqında. □ Bu lap xəmirdir ki.

xəmirçək [xəmircəx']

xəmirgir [xəmirgir] isim ərəb/fars

Çörəkxanalarda xəmiryoğuran, xəmirtutan işçi. □ Məsum kişi xəmirgirin sözündən köyrəldi. (Mir Cəlal).

xəmirgirlik [xəmirgirlix'] isim

Xəmirgir işi, xəmiryoğurma peşəsi. □ Xəmirgirlik eləmək.

xəmirxana [xəmirxana] isim ərəb/fars

Çörəkxanalarda xəmir yoğurulan, xəmir hazırlanan yer. □ Xəmirxanada bişrilən çörəklər.