Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

təkbətək [təkbətək] zərf

1. Birbəbir, bir-bir, hərəni ayrı-ayrılıqda. □ Xalqın hünərindən danışar sənə; Dindirsən təkbətək hər kəsi burda. (S.Rüstəm).
2. Mübarizədə, vuruşmada, yarışda iki nəfərin üz-üzə gəldiyi hal. □ Təkbətək vuruşmaq.

təkbuynuz [təkbuynuz] sifət

Yalnız bir buynuzu olan; birbuynuzlu, taybuynuz. □ Təkbuynuz öküz.

təkbuynuzlu [təkbuynuzdu]

təkcə [təkcə] sifət

1. Ancaq tək, bircə. □ ..Bu Aydəmir mənim təkcə qardaşımın yoldaşıdır. (C.Cabbarlı).
2. Zərf kimi: ancaq özü, tək. □ Məni təkcə yeməzlər; Mənsiz də xörək olmaz. "Duz" (Tapmaca).

təkdənbir [təkdənbir]

təkdırnaqlılar [təkdırnaxlılar] isim

Zoologiya. Bir və ya üç dırnağı olan məməli heyvanlar. □ Atların, eşşəklərin və kərgədanların barmaqlarının sayı tək (bir və ya üç) olur. Bu heyvanlar təkdırnaqlılar dəstəsinə aiddir.

təkdir [təkdir] isim ərəb

Pisləmə, qəbahətləndirmə, danlama, bəyənməmə. □ ..Tiflisdə “Molla”nın intişarı şəriətmədarların əlinə təkdir çomağı verdi. (C.Məmmədquluzadə).

təkə [təkə] isim

1. Zoologiya. Erkək keçi. 
2. Zoologiya. Vəhşi keçi, dağkeçisi. □ On addım kənarda yatmayır təkə; Gəzinir oylağa baş çəkə-çəkə. (S.Vurğun).

təkəbbür [təkəbbür] isim ərəb

1. İddia, təşəxxüs, lovğalıq, özünü çəkmə, fors. □ ..hər şeyə yuxarıdan baxan büzük gözlərinə hüdudsuz bir təkəbbür çöküb qalmışdı. (M.İbrahimov).
2. Sifət kimi: təkəbbürlü, iddialı, dikbaş, təşəxxüslü, lovğa, forslu. □ ..Atası kimi təkəbbür, kinli, höcət, qoçaq bir dəliqanlıdır. (S.S.Axundov).

təkəbbürlə [təkəbbürnən] zərf

İddialı, dikbaş, təşəxxüslə, lovğalı, forsla. □ Cəmil də öz növbəsində təkəbbürlə döşünü qabardaraq Tahirə baxıb dedi. (M.Hüseyn).

təkəbbürlü [təkəbbürrü] sifət

1. İddialı, təşəxxüslü, lovğa, mütəkəbbir, forslu. □ Təkəbbürlü adam.
2. Zərf kimi: iddialı, təşəxxüslü, lovğa, mütəkəbbir, forslu.

təkəbbürlük [təkəbbürrüx'] isim

Lovğalıq, təşəxxüs, iddialılıq, mütəkəbbirlik, forsluluq. □ Atasının əli aşağı düşməyindən .. bir o qədər qəm çəkmirdi, çünki təbiətində təkəbbürlük, təşəxxüslük əsla yox idi. (S.S.Axundov).

təkəlduz [təkəlduz] isim fars

İncəsənət. İranda, Orta Asiyada, Azərbaycanda ipək saplarla əyri xətlər və nəbati ornamentlər şəklində tirmə, mahud, şal və s. üzərində bədii tikmə növü və üsulu. □ Məxmər, mahud və ipək parçalar təkəlduz üçün ən münasib parçalardır. (“Azərbaycan xalq sənəti”).

təkəlduzçu [təkəlduzçu] isim

Təkəlduz tikən usta.

təkəlduzçuluq [təkəlduzçulux] isim

İncəsənət. Tətbiqi xalq sənətinin təkəlduz tikməklə məşğul olan sahəsi. □ Xalq yaradıcılığının başqa sahələrinə nisbətən təkəlduzçuluq sahəsi ən az tədqiq olunan sahədir. (“Azərbaycan xalq sənəti”).