Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

sadəlövhanə [sa:dəlöfa:nə] zərf

Sadəlövhcəsinə, avamcasına. □ Bir az sükutdan sonra Kərbəlayı Məhəmməd sadəlövhanə bir maraqilə başladı. (Y.V.Çəmənzəminli).

sadəlövhcəsinə [sa:dəlöfcəsinə] zərf

Sadəlövh adam kimi; avamcasına, cahilcəsinə, sadədilliklə. □ Lalə qonşusunun sadəlövhcəsinə dediyi bu sözləri bəyənmədi. (M.Hüseyn).

sadəlövhlük [sa:dəlöflüx']

sadəürəkli [sa:dəürəx'li] sifət

Ürəyi sadə olan, hər şeyə, hər kəsə tez inanan; sadəlövh, sadədil. □ Dürdanə xanım xoştəbiətli, sadəürəkli, nazik, bir qədər mövhumatçı bir adamdı. (Ə.Əbülhəsən).

sadiq [sa:dik'] sifət ərəb

Sədaqəti olan, sədaqətli, vəfalı.

Həsənoğlu sənə gərçi duaçıdır, vəli sadiq.

Nə sadiq? Sadiqi-bəndə. Nə bəndə? Bəndeyi-çakər. (İ.Həsənoğlu)

sadiqanə [sa:diqa:nə] zərf ərəb/fars

Sədaqətlə, ürəkdən, sədaqətli bir dost, yoldaş kimi. □ Rövşən olan etila sabahı; Payına yetər bu qəm, bu möhnət; Yad et məni, sadiqanə yad et. (A.Səhhət).

sadiqlik [sa:diqlix'] isim

Sədaqətlilik, vəfalılıq, sədaqət, dostluqda sabitlik. □ Eşqdə sadiqlik izhar etdi dağın göstərib. (M.Füzuli). 

sadir [sa:dir] ərəb

Sadir olmaq – çıxmaq, baş vermək, zahir olmaq. □ Xanım, nə taqsır məndən sadir olubdur ki, məni özündən uzaq edirsən? (M.F.Axundzadə)

sadizm [sadizm] isim

1. Öz ehtiraslarını təmin etmək üçün o biri şəxsə əziyyət vermək, onu incitməkdən ibarət cinsi pozğunluq.
2. Məcazi mənada: başqasına, ya başqalarına işgəncə, əziyyət verməkdən, incitməkdən, başqalarının əzab və iztirabından həzzalma.

saət [saət] ərəb

saf [saf] sifət ərəb

1. Tərkibi təmiz olan, heç bir qatışığı olmayan, xalis qatışıqsız. □ Saf qızıl. Saf inci. Saf metal. 
2. Sağlam, zədəsiz, salamat. □ Saf bədən. Saf ürək. Saf qan. 
3. Təmiz, aydın, parlaq, duru, şəffaf. □ Ay saf göydə öz gediş sürətini artırmış, ağ pambıq kimi seyrəkbuludlar onu gəlin aparan kimi əhatə etmişdilər. (H.Nəzərli). 
4. Məcazi mənada: təmiz, düz, namuslu. □ Saf adam.
5. Məcazi mənada: ləkəsiz, səmimi. □ Saf məhəbbət. Saf duyğu. Saf qəlb. 

saf-çürük [saf-çürüx']

1. Bir şeyin safını çürüyündən ayırmaq. □ Meyvəni saf-çürük eləmək.

2. Seçmək, ayırmaq, özlüyündə qiymətləndirmək, yaxşını pisdən ayırmaq. □ Mən dinlədiyim adamların fikrini öz-özlüyümdə saf-çürük eləmişəm. (M.Hüseyn).

safdil [safdil] ərəb/fars

safdillilik [safdillilix']

safqanlı [safqannı] sifət

Qanı saf, təmiz; əsil, cins. □ Safqanlı minik atları.