Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

qalındodaq [qalındodax] sifət

Dodaqları qalın olan.

qalınqabıq [qalınqabıx] sifət

Qabığı qalın olan. □ Qalınqabıq püstə. Qalınqabıq qovun.

qalınqafalı [qalınqafalı] sifət

Heç bir şey qanmayan, həssaslıqdan, real düşünmək qabiliyyətindən məhrum; küt, qanmaz, dərrakəsiz.

qalınqaş [qalınqaş] sifət

Qaşları qalın olan.

qalın-qayım [qalınqayım] sifət

Canı bərk, ətli-canlı. □ Xankişi bir qalın-qayım arvadı aralığa saldı. (Mir Cəlal).

qalınlamaq [qalınnamax]

qalınlaşdırılma

qalınlaşdırılmaq [qalınnaştırılmax] feil

1. Daha qalın olmaq. Getdikcə qalın olmaq, yoğunlaşmaq. □ Bu kətan yuyulduqda qalınlaşır.

2. Sıxlaşmaq, kəsifləşmək, çoxalmaq, gurlaşmaq. □ Yuxarı qalxdıqca qar daha da qalınlaşır, sazaq adamın iliyinə işləyirdi. ( İ.Şıxlı).

qalınlatmaq

qalınlıq [qalınnıx] isim

1. Qalın şeyin halı; yoğunluq. □ Parçanın qalınlığı. Ağacın qalınlığı.

2. Sıxlıq, sıx yer, keçilməz yer. □ Meşənin qalınlığından keçmək olmur.

qalınlıqölçən [qalınnıxölçən] sifət

Müxtəlif şeylərin qalınlığını ölçən. □ Qalınlıqölçən cihaz.

qalıntük [qalıntüx'] sifət

Tükü qalın, sıx və çox olan. □ Qalıntüklü qoyun. Qalıntüklü dəri.

qalış [qalış] isim

Qalma; qalmaq işi. □ Əsli xanım köçdü getdi elindən; Mənim burda qalışıma nə deyim? (Aşıq Kərəm).

qalib [qa:lip] sifət ərəb

1. Üstün gələn, qələbə çalan. □ Qalib ordu.

2. İsim kimi: Qaliblər marşı.

qaliba [qa:liba] ərəb

1. Arxaizm. Çox ehtimal ki, yəqin ki, zənnimcə, mənə görə. □ Demirəm mən sənə şair deyilsən, var şerin; Vəzni var, qafiyə var, qaliba yox can, Yusif! (S.Ə.Şirvani).

2. Əksəriyyətlə, əksərən, çox zaman, çox vaxt. □ Ümum camaatında qaliba mütəəssib və avamlığını da mülahizə edəndə tamam məyusluq və naümidlik üz verirdi. (C.Məmmədquluzadə).