Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

pəhləvanlıq [pəhləvannıx] isim

İgidlik, qəhrəmanlıq, qoçaqlıq. □ Kişilər dəm vurur pəhləvanlıqdan; Güləşdən, güllədən, ölümdən, qandan. (S.Vurğun).

pəhmayi [pəhma:yi] isim

Zoologiya. Enli bədəni olan balıq növü.

pəh-pəh [pəh-pəh]

pəhriz [pəhriz] isim fars

Müəyyən yemək rejimi. □ Bu camıma şərab süz, pəhriz etmək hədərdir; İçimdə atəşim var, pəhriz edim mən nədən ? (M.Şəhriyar).

pəhrizkar [pəhrizkar] isim fars

Pəhriz gözləyən (saxlayan), pəhriz rejiminə riayət edən adam.

pəhrizkarlıq [pəhrizkarrıx] isim

Pəhrizini gözləmə, ona riayət etmə. □ Xüsusilə, nəfsi tərbiyə etmək, təvazökarlıq, pəhrizkarlıq... çoxyaxşıdır. (“Qabusnamə”).

pəjmürdə [pəjmürdə] sifət fars

Üzünün rəngi qaçmış, solğun, pərişan, halı pozğun. □ Halı pəjmürdə, sanki bir məcnun; Anlaşılmaz nədir məramı onun?! (H.Cavid).

pəjmürdəlik [pəjmürdəlix'] isim

Pəjmürdə adamın görkəmi; solğunluq, pərişanlıq.

pəl [pəl] isim

Pəl qatmaq (vurmaq) – bir işə maneçilik törətmək, əngəl olmaq, pəlləmək. □ ...Onu vuran adam ümumi işə pəl qatır... (M.Hüseyn).

pələ [pələ] sifət

Yastı, enli. □...pələ bığlarını eşib qulaqlarının dalına keçirdi. (“Koroğlu”).

pələbığ [pələbığ] sifət

Yekə, yastı və uzunbığlı.

pələbığlı [pələbığlı]

pələqulaq [pələqulax] sifət

İri, yastıqulaqlı. □ Balacaboylu, kök, pələqulaq, yekəburun bir uşaq əlini yuxarı qaldırıb dedi. (Ə.Abasov).

pələqulaqlı [pələqulaxlı]

pələng [pələnk] isim

1. Zoologiya. Pişik cinsindən dərisi zolaqlı iri yırtıcı heyvan; qaplan. □...Sədinin bir sözü çıxmır yadımdan: Pişiyin duruşu rəngbərəng olur; Pələngi görəndə o, siçanlaşır; Siçanı görəndə o, pələng olur. (X.Rza).

2. Məcazi mənada: igid, qoçaq. □ Tüfəng tutan bu ərlər; Bəslədiyim pələnglər; Nəyim varsa sənindir. (S.Vurğun).