Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

lov [lov] isim

Bəla, afət (adətən mənfi mənada çox zirək, diribaş adam haqqında).

lovğa [lo:ğa] sifət

1. Özü haqqında böyük fikirdə olan, başqalarına xor baxan; təkəbbürlü, təşəxxüslü. □ Lovğa adam.
2. Özünü öyən, tərifləyən; gopçu.
3. İsim kimi: özünü öyən, tərifləyən, gopçu adam. □ Lovğanın biridir.

lovğalanma

lovğalanmaq [lo:ğalammax] feil

Özünü tərifləmək, özünü öymək, əsassız olaraq öz üstünlüyünü göstərməyə çalışmaq. □ Cəfər gümanının doğruluğunu duyub lovğalandı. (Y.V.Çəmənzəminli).

lovğalaşma

lovğalaşmaq [lo:ğalaşmax] feil

Lovğa olmaq; lovğalanmaq. □ Lovğalaşıb, a görməmiş, çox da belə fırıldama! Tərbiyəsiz uşaq kimiboş-boşuna hırıldama! (M.Ə.Sabir).

lovğalıq [lo:ğalıx] isim

Özünü çəkmə, təşəxxüs satma, iddia satma; təşəxxüs, təkəbbür, özünü tərif etmə, özünü öymə. □ Gərçi uzundursa mənim yarpağım; Yoxdu yenə lovğalığım, azmağım. (A.Səhhət).

lovğa-lovğa [lovğa-lovğa] zərf

Təkəbbürlə, təşəxxüslə, dikbaşlıqla; özünü öyərək. □ Lovğa-lovğa gülmək. Lovğa-lovğa danışmaq.

lovlu [lovlu] sifət

1. Dərdli, bəlalı; həyəcanlı, təlaşlı. □ Otağından durdun, gəldin yanıma; Qarı, mən lovlunu nə dindirirsən? (Xəstə Qasım).
2. Çox tələsik halda, təşviş və təlaş içində, həyəcan və iztirablı halda.

loyallıq [layallıx] isim

Loyal münasibət.

löhrəm [löhrəm]

löhrən [löhrən] sifət

Dialekt. Qüvvətli, münbit, məhsuldar. □ Löhrən torpaq.

lök¹ [lök] isim

Arxaizm. Dəvə balası. □ Nökərin yekə dərdi; Yüklənib lökə dərdi; Nər olsa çəkə bilməz; Filgərək çəkə dərdi. (Bayatı).

lök² [lök] isim

Dialekt. Hündür ağacların başından, nazik budaqlardan meyvəni qırıb qoparmaq üçün başı əyri, nazik, uzun ağac; qarmaq.

lökdodaq [löx'dodax] sifət

Dodaqları qalın və sallaq olan; sallaqdodaq.

lökdodaqlı [löx'dodaxlı]