Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

ləffazlıq [ləffazdıx] isim ərəb

Klassik ədəbiyyatda boş və mənasız danışma; naqqallıq, boşboğazlıq mənalarında işlənmişdir.

ləğəndə [ləğəndə] isim

Ağacın cavan budaqlarını yerə basdırmaqla ağac artırmaüsullarından biri; daldırma.

ləğm [ləğm]

ləğv¹ [ləğv] isim ərəb

Yox etmə (edilmə), aradan qaldırma (qaldırılma). □ Nöqsanların, kəsirlərin ləğvi.

ləğv² [ləğv] isim ərəb

1. Boş, bihudə, əbəs söz; cəfəngiyyat.
2. Naqqal, boşboğaz, gəvəzə.

ləğviyyat [ləğviyat] isim ərəb

Boşboğazlıq, cəfəngiyyat, boş-boş sözlər.

ləh [ləh]

Dayanmış atı hərəkət etdirmək, qaçırtmaq məqsədilə çıxarılan səsi bildirən təqlidi söz.

ləhcə [ləhçə] isim ərəb

1. Dilçilik. Ümumi dialekt xüsusiyyətlərinə malik olan hər hansı bir dilin yerli şivələr qrupu; dialekt.
2. Arxaizm. Dil mənasında. □ Məcnunu deyərlər əhli-idrak; Əşarı lətifü ləhcəsi pak. (M.Füzuli).
3. Danışma tərzi, tələffüz. □ Ləhcəsi ahəstə, üzü xoş gülən; Nüktəşünas, əhli-kamal, dərd bilən. (Aşıq Qurbani).

ləhcəşünas [ləhçəşünas] ərəb/fars

ləhcəşünaslıq [ləhçəşünasdıx]

ləhləmə

ləhləmək [ləhləməx'] feil

Bərk qaçmaq, yerimək, yoxuş çıxmaq və s. nəticəsində, yaxud hərarətin təsirindən tez-tez və ağır nəfəs almaq, tövşümək (adətən heyvanlar haqqında). □ Atlar ləhləyir. Quzu istidən ləhləyir.

ləhləşmə

ləhləşmək [ləhləşməx'] feil

Ləhləmək (bir neçə heyvan bir yerdə). □ Qoyunlar ləhləşir.

ləhlətmə

ləhlətmək [ləhlətməx'] feil

1. Ləhləməsinə səbəb olmaq, tövşütmək. □ Günün istisi yolçuları ləhlədir.
2. Məcazi mənada: birini yorulana qədər işlətmək, işlə yükləmək, əldən salmaq.