Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

kəkovlamaq [kəkovdamax] feil

1. Danışarkən bəzi səsləri qeyri-iradi təkrar edərək çətinliklə danışmaq. □ Uşaq kəkovlayır.
2. Məcazi mənada: nə deyəcəyini bilməyib dili çaşmaq, dili söz tutmamaq, qırıq-qırıq danışmaq.

kəkovluq [kəkovdux]

kəkrə [kəkrə]

kəkrəotu [kəkrəotu] isim

Botanika. Əsasən dəvələrin yediyi yabanı acı ot bitkisi.

kəl [kəl] isim

1. İş heyvanı kimi istifadə edilən camışın erkəyi. □ Kəl arabası.
2. Əsasən dağlarda və meşələrdə yaşayan çöl heyvanı (bəzən “dağkəli” şəklində). □ Kəl ovuna çıxmaq. Kəl vurmaq.
3. Məcazi mənada: yekə, qüvvətli, güclü, zorba adam haqqında. □ Kələ oxşayır. Lap kəldir.

kəlağayı [kəlağayı] isim

Müxtəlif rəngli, haşiyəli, nazik qadın ipək baş örtüyü. □ Ağ kəlağayı. Kəlağayı örtmək.

kəlağayıçı [kəlağayıçı]

kəlağayıçılıq [kəlağayıçılıx] isim

Kəlağayı toxuma sənəti.

kəlağayılı [kəlağayılı] sifət

Başına kəlağayı örtmüş, başında kəlağayı olan. □ Kəlağayılı qız. Kəlağayılı qadın.

kəlağayıtoxuyan [kəlağayıtoxuyan] isim

Kəlağayı toxumaqla məşğul olan adam, usta.

kəlam [kəlam] isim ərəb

1. Söz. □ Kamil insan kəlamından bəlli olar. (Atalar sözü).
2. Hikmətamiz, nəsihətamiz söz (ifadə). □ Füzulinin kəlamı. Ataların kəlamı.
3. Danışıq, söhbət. □ Əvvəl taam, sonra kəlam. (Atalar sözü).

kəlbətin [kəlbətin] isim ərəb

Mıx və s. dartıb çıxarmaq, bir şeyi tutmaq, məftil kəsmək və s. üçün ikiağızlı maşaşəkilli metal alət. □ Dülgər kəlbətini. Montyor kəlbətini.

kəlçə [kəlçə] isim

Camış balası. □ Kəlçəni əmizdirmək.

kələ [kələ] isim

1. Cins artırmaq üçün saxlanılan axtalanmamış, burulmamış, cinslik kəl.
2. Vulqarizm. Məcazi mənada: oynaş, aşna (kişi haqqında). □ Gülöyşə bu qadına tərəf pis-pis baxıb: – Mələk olmasa, heç belə kələk olarmı? – dedi, – dalına bir o qədər kələ, buğa toplaya bilərmi? (S.Rəhimov).

kələbək [kələbəx']