Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

kəfənlik [kəfənnix'] isim

1. Kəfənə yarar, kəfən üçün işlədilən parça. □ Pambığın hər qozası düşmənə; Olmalı bir kəfənlik. (R.Rza).
2. Sifət kimi: kəfənə yarar, kəfən üçün işlədilən parça. □ Ana .. səliqə ilə qatlayıb özü üçün saxladığı kəfənlik ağa baxdı. (Ə.Əbülhəsən).

kəfənsiz [kəfənsiz] sifət

1. Kəfəni olmayan, kəfənlənməmiş. □ Kəfənsiz meyit.
2. Zərf kimi: kəfəni olmayan, kəfənlənməmiş. □ Meyiti kəfənsiz basdırmaq.

kəffarə [kəffa:rə] isim ərəb

Dindarların, öz günahlarını bağışlatmaq ümidi ilə verdikləri sədəqə, tutduqları oruc və s. □ Kəffarə vermək.

kəfkir¹ [kəfgir] isim fars

1. Xörəyin kəfini götürmək, plov çəkmək və s. üçün işlədilən deşik-deşik alət, böyük qaşıq. □ Göyçək arvad əlində kəfkir aş süzürdü. (Ə.Vəliyev).

2. Duşun, susəpənin deşik-deşik olan hissəsi. □ Su, kəfkirin yekə bir deşiyindən fışqıraraq töküldü. (M.Hüseyn).

kəfkir² [kəfgir] isim fars

Yuxarı ucu hərəkətsiz bir nöqtəyə bərkidilmiş yellənən mil, ox (divar saatlarında). □ Divar saatının kəfkiri.

kəfkirli [kəfgirri] sifət

Kəfkiri olan. □ Kəfkirli saat. Kəfkirli susəpən.

kəfləmə [kəfləmə] isim

Toz halında dərman. □ Kinə kəfləməsi.

kəflənmə

kəflənmək [kəfləmməx'] feil

Qaynadılan zaman köpüklə örtülmək. □ Ət kəfləndi.

kəfli [kəfli] sifət

Kəfi olan, köpüyü olan; köpüklü. □ Kəfli dolma.

kəfrəm [kəfrəm] isim

Dialekt. Mitil. □ Döşəklərin yununu boşaldıb, yorğanların kəfrəminə baxdıran kimdir? (Ə.Vəliyev).

kəfrəmli [kəfrəmli] sifət

Dialekt. Kəfrəmi olan; mitilli.

kəhər [kəhər] sifət

1. Açıq-şabalıdı rəng (at haqqında). □ Kəhər at.
2. İsim kimi: həmin rəngdə olan at. □ Kəhərə minmək. Kəhəri çapmaq.

kəhildəmə

kəhildəmək [kəhildəməx'] feil

Çətinliklə, tövşüyə-tövşüyə nəfəs almaq; ləhləmək, tövşümək. □ Kişi kəhildəyib yerində eşələndi, kürəkləri bir də səslənib xırtıldaşanda nəfəsi genişləndi. (B.Bayramov).

kəhilti [kəhilti] isim

Dərindən nəfəs alarkən çıxarılan səs.