Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

ibadətgah [iba:dətgah] isim ərəb/fars

İçərisində ibadət edilən yer, ibadət yeri, məbəd (məscid, kilsə və s.). □ Cümə günü ibadətgaha çoxlu insan toplaşır.

ibadətxana [iba:dətxana]

ibadətkar [iba:dətkar] sifət ərəb/fars

1. İbadət edən, səcdə edən, səcdəedici. □ İbadətkar insan.
2. İsim kimi: ibadət edən, səcdə edən, səcdəedici insan.

ibarə [iba:rə] isim ərəb

1. Kəlam; iki və ya bir neçə kəlmədən ibarət tərkib. □ Gözlüyümü gözümə taxıb bir yerindən bu ibarəni çətinliklə oxuya bildim. (C.Məmmədquluzadə).
2. Qəliz, təmtəraqlı, əksərən mənasız, boş söz, ifadə. □ İbarələr dolu kimi yağar onun ağzından; Otuz dəfə məhəbbətə düçar olmuş azından.. (S.Vurğun).

ibarəbaz [iba:rəbaz]

ibarəbazlıq [iba:rəbazdıx]

ibarəçi [iba:rəçi]

ibarəçilik [iba:rəçilix']

ibarəli [iba:rəli] sifət

Təmtəraqlı, qəliz, ibarələrlə dolu. □ İbarəli yazı.

ibarəlilik [iba:rəlilix'] isim

İbarələrlə dolu olma, təmtəraqlılıq, qəlizlik.

ibarəpərdaz [iba:rəpərdaz] isim ərəb/fars

Danışığında və ya yazısında qəliz, təmtəraqlı ibarələr işlətməyi sevən adam.

ibarəpərdazlıq [iba:rəpərdazdıx] isim

Qəliz və təmtəraqlı ibarələr işlətmək həvəsi, meyli.

ibarət¹ [iba:rət] sifət ərəb

1. Mütəşəkkil, düzəlmiş, tərtib olunmuş. □ Beş adamdan ibarət heyət.
2. İbarətdir şəklində – eyniyyət bildirir. □ "Veçer” ibarətdir bir məclisdən ki, axşam vaxtı oraya adamlar cəm olub söhbətə, qiraətə, musiqiyə və yeyib-içməyə məşğul olurlar. (C.Məmmədquluzadə).
3. Mütəşəkkildir. □ “Uzunqulaqlı” kəndi səkkiz yüz evdən ibarətdir. (Ə.Haqverdiyev).

ibarət² [iba:rət] isim

Klassik ədəbiyyatda qəliz, təmtəraqlı, əksərən mənasız, boş söz, ifadə mənalarında işlənmişdir. □ Şeyxə verdi xəbər qiraət ilə; Mədd ilə, çox uzun ibarət ilə. (S.Ə.Şirvani).

ibçin [ibçin]

iberlər [iberrər] isim

1. Tarix. İberiyanın əsas əhalisini təşkil edən qədim şərqi gürcü qəbilələri.

2. Tarix. Qədim İspaniyada yaşayan bir qrup qəbilənin adı.