Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

icraçı [icraçı] isim

1. Bir qərarı, hökmü, əmri, göstərişi icra edən, əməli surətdə yerinə yetirən, həyata keçirən adam. □ Hüsaməddin kimi adamlar onun fikrinin icraçılarıdır. (M.S.Ordubadi).

2. Sifət kimi: bir qərarı, hökmü, əmri, göstərişi icra edən, əməli surətdə yerinə yetirən, həyata keçirən. □ İcraçı mühəndis.
3. Bədii (musiqi, ədəbi və s.) əsərin ifaçısı. □ Ümumittifaq özfəaliyyət icraçıları.

icraedici [icraedici]

icraiyyə [icra:yə]

İcraiyyə komitəsi – hökumət qərarlarını həyata keçirmək, bir şeyi əməli surətdə idarə etmək vəzifəsini həyata keçirən orqanların adı. □ İcraiyyə komitəsinin binası qarşısında durmuş iki minik maşını qardan seçilmirdi. (Q.İlkin).

icrakom [icrak'om] isim ərəb/fransız

İcraiyyə komitəsinin qısaldılmış adı. □ İcrakomun sədr müavini qırmızı karandaşı naxışlı qələmdandan çəkib, vacib görkəm aldı. (B.Bayramov).

icrasız [icrasız] sifət

1. Yerinə yetirilməmiş, əməl edilməmiş, həyata keçirilməmiş. □ İcrasız tapşırıqlar.

2. Zərf kimi: yerinə yetirilməmiş, əməl edilməmiş, həyata keçirilməmiş. □ Məktəbin verdiyi tapşırıqlar icrasız qalıb.

icrət [icrət] isim ərəb

Arxaizm. Görülən iş üçün verilən haqq (pul), muzd (maaş), zəhmət haqqı. □ ..Ağa Mərdan, uşaqların icrətini məlum elə! (M.F.Axundzadə).

icrətlə [icrətnən] zərf

Görülən iş üçün zəhmət haqqı alaraq; muzdla, maaşla, pulla. □ İcrətlə işləmək.

ictihad [ictihat] isim ərəb

1. Klassik ədəbiyyatda cidd-cəhd, var gücü ilə çalışma, səy etmə, çalışıb-çabalama mənalarında işlənmişdir. □ ..Etdikləri ictihadə nisbət; Millətdən alır bu gün də qiymət. (M.Ə.Sabir).
2. İlahiyyat. Müctəhidin əhkam və hadisələrdən məna, hökm çıxarması və çıxardığı məna. □ ..Məsələn, onun əqidəsi ilə guya ictihad lazım deyil və xüms və imam malı vermək xilafdır.. (M.F.Axundzadə).

ictimai [iştimayi] sifət ərəb

1. İnsan cəmiyyətinə aid olan; cəmiyyətdə insanların həyat və münasibəti ilə bağlı olan, cəmiyyətdə cərəyan edən, cəmiyyətdə törəyən, cəmiyyətin həyatına aid olan. □ İctimai quruluş. İctimai həyat.
2. Cəmiyyətin siniflərə, qruplara bölünməsi ilə əlaqədar olan. □ Əhalinin ictimai tərkibi. İctimai qruplar.
3. Kollektivin siyasi, mədəni, həmkarlıq və s. ehtiyaclarına könüllü xidmətlə bağlı olan. □ İctimai iş. İctimai vəzifə.
4. Hamıya, bütün cəmiyyətə məxsus olan; kollektiv, ümumi, ellik. □ İctimai gəlir. İctimai mülkiyyət.

ictimailəşdirilmə

ictimailəşdirilmək [iştimayiləşdirilməx'] feil

Fərdilikdən, xüsusilikdən çıxarılıb, cəmiyyətin, kollektivin ixtiyarına verilmək; ümumiləşdirilmək, ellikləşdirilmək.

ictimailəşdirmə

ictimailəşdirmək [iştimayiləşdirməx'] feil

Dağınıq, fərdi, xüsusi təsərrüfatı, istehsal vasitələrini, təsərrüfat obyektlərini və s.-ni ictimai kollektiv, təsərrüfat halına gətirmək; ümumiləşdirmək, ellikləşdirmək. □ Torpağı ictimailəşdirmək.

ictimailəşmə

ictimailəşmək [iştimayiləşməx'] feil

Fərdilikdən, xüsusilikdən çıxıb ümumiləşmək, cəmiyyətin mülkiyyətinə keçmək, ellikləşmək.