Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

həmvətənli [həmvətənni]

həmyaş [həmyaş]

həmyaşlı [həmyaşdı]

həmyaşlıq [həmyaşdıx]

həmyaşlılıq [həmyaşdılıx]

həmyerli [həmyerri] isim

Biri ilə bir yerdə doğulmuş: yurddaş, həmvətən. □ ..Yevlaxda öz həmyerlilərinə rast gələndə onlar həmişə Qədiri kəndə dəvət edirdilər. (Ə.Sadıq).

həmzad [həmzat] isim fars

1. Yaşıd, eyniyaşlı.
2. İnsanla birlikdə doğulan ruh, can.

həmzadlı [həmzatdı] isim

Dialekt. Doğandan sonra uşağı ölən qadın. □ Elə arvadlar olur ki, doğduğu uşaq qalmır, ölür. Onda deyirlər ki, bu arvad həmzaddı. (Rəvayət).

həmzə [həmzə] isim ərəb

Ərəb əlifbasında boğazbağlı samit tələffüzünü göstərən işarə. □ Ayn və həmzə səslərinin interferensiyası.

həmzəban [həmzəban] isim fars

1. Bir dildə danışan. □ Şıq geyimli bir cəvani-xoşnişan olsaydım, ah! Bu pərilərlə doyunca həmzəban olsaydım, ah. (M.Ə.Sabir).
2. Məcazi mənada: dilbir, həmfikir. □ O gül mənə bu gecə həmzəban olan gecədir; Deyib, gülüb, danışıb, mehriban olan gecədir. (Ə.Vahid).

həna [həna] isim ərəb

Xına. □ Çaylar təkin axmaram; Başa həna yaxmaram; Bir dəfə üzün görsəm; Aya, günə baxmaram. (Bayatı).

hənalı [həna:lı]

həncama [həncama]

həndbol [həntbol] isim ingilis

Əl topu oyunu. □ Uşaqlar həyətdə həndbol oynayırdılar.

həndəsə [həndəsə] isim fars

Riyaziyyatın cisimlərin səth formalarından və onların münasibətlərindən bəhs edən şöbəsi. □ ..Hər şəhrdə bir məktəbi-sənət açacaqdır; Oğlanlar alıb həndəsə, memar olacaqdır. (M.Ə.Sabir).