Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

heybə [heybə] isim

Çiyindən, bəzən də atın tərkindən aşırılan kiçik xurcun. □ Yalıncaq ax-ufla heybəsini açıb oradan .. bir ipək köynək çıxardı. (M.Rzaquluzadə).

heybəcik [heybəcix'] isim

Kiçik heybə. □ Heybəciyi çiyninə salmaq.

heybət [heybət] isim ərəb

1. Qorxu və eyni zamanda hörmət hissi oyandıran hal, görkəm. □ Çalışqan, namuslu Ayrım qızının üzündə kişilərə məxsus bir heybət vardı. (A.Şaiq).
2. Zəhm, vahimə, dəhşət. □ Oğlanın heybətindən hərə bir tərəfə dağıldı. (Nağıl).

heybətli [heybətdi] sifət

Heybət doğuran, hörmət hissi ilə bərabər qorxu hissi doğuran; zəhmli. □ Heybətli görkəm. Heybətli baxış.

heyət [heyət] isim ərəb

1. Hər hansı bir təşkilatın, kollektivin tərkibini təşkil edən adamlar toplusu; tərkib. □ Redaksiya heyəti.
2. Xidmətinə, ixtisasına və s. görə bir qrup təşkil edən adamlar. □ Müəllim heyəti. Komanda heyəti.
3. Klassik ədəbiyyatda görkəm, görünüş, şəkil, surət, qiyafət mənalarında işlənmişdir. □ ..Ana, mənim təqsirim nədir ki, bu libaslar ilə məni insanlıq heyətindən çıxartdın? (M.S.Ordubadi).

heyhat [heyhat] nida ərəb

Əfsus, təəssüf, heyif. □ Şeirsiz, nəğməsiz gəzib bir ara; Heyhat, oynamamış könlüm yerindən. (M.Müşfiq).

heyif [heyif] ədat

heyiflənmə

heyiflənmək [heyifləmməx'] feil

Təəssüf etmək, kədərlənmək, heyifsilənmək. □ Mən həmişə heyiflənərdim ki, təhsil almamışam. (C.Məmmədquluzadə).

heyifsilənmə

heyifsilənmək [heyifsiləmməx'] feil

1. Təəssüf etmək, kədərlənmək. □ Amma mən ona heyifsilənirəm ki, bu sözlər ərəbcə yazılıb və camaat qanmayacaq. (C.Məmmədquluzadə).
2. Heyfi gəlmək, əsirgəmək (əsasən inkarda işlədilir). □ ..Canavar ovuna gedən gülləyə heyifsilənməməlidir. (Ə.Vəliyev).

heykəl [heykəl] isim ərəb

1. İncəsənət. Heykəltaraş tərəfindən daşdan, tuncdan və s.-dən hazırlanmış insan və ya heyvan surəti. □ Füzulinin heykəli.
2. Cindən, həmzaddan və bədnəzərdən qorumaq üçün uşaqların boynuna asılan dualı, muncuqlu asqı. □ Sağdan sola, soldan sağa sal boynuna heykəl; Qoy cinni məəttəl.. (M.Ə.Sabir).
3. Məcazi mənada: hər hansı bir keyfiyyəti, xüsusiyyəti təcəssüm etdirən adam, şey haqqında.

heykəltaraş [heykəltaraş] isim ərəb/fars

İncəsənət. Heykəltaraşlıq əsərləri yaradan sənətkar. □ Azərbaycan heykəltaraşları monumental abidələr yaratmışlar.

heykəltaraşlıq [heykəltaraşdıx] isim

1. İncəsənət. Təsviri sənətin qazıma, yonma, kəsmə, yapma və ya tökmə üsulu ilə həcmli təsvirlər (heykəl, büst, barelyef və s.) yaradan növü. □ Klassika dövrü yunan heykəltaraşlığı dünya incəsənətinin ən maraqlı hadisələrindən biridir.
2. İncəsənət. Daşdan, tuncdan və b. materiallardan düzəldilmiş sənət əsəri. □ Müsabiqəyə.. heykəltaraşlıq əsərləri də təqdim edilmişdir.
3. İncəsənət. Belə əsərlərin toplusu. □ Azərbaycan heykəltaraşlığı.

heyran [heyran] isim ərəb

Gözəl və ya əzəmətli bir şey qarşısında vurulmuşcasına çaşıb qalma; valeh olma. □ Evlərinin dalı seyran; Seyrangahda gəzir ceyran; Hüsnün görən olur heyran. (Xalq mahnısı).