Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

gövdəcik [gövdəcix'] isim

Balaca, kiçik gövdə; bədəncik.

gövdəli [gövdəli] sifət

1. İri, böyük, nəhəng; gövdəsi çox inkişaf etmiş. □ Gövdəli ağaclar.
2. Məcazi mənada: kök, dolğun, yekə, iribədənli. □ Gövdəli qadın.

gövdəsiz [gövdəsiz] sifət

Bədəndən ayrılmış, bədənsiz. □ Gövdəsiz baş.

gövhər [gö:hər] isim fars

1. Qiymətli daş, cəvahir. □ Yerə düşməklə gövhər qiymətdən düşməz. (Atalar sözü).

2. Məcazi mənada: parıldayan, işıq mənbəyi olan şeyə təşbeh. □ Mən gövhərəm, özgələrsə xiridar. (M.Füzuli).

gövşək [gö:şək] sifət

1. Zoologiya. Yemi gövşəməklə ikinci mədədə həzm edən. □ Gövşəyən heyvanlar.
2. İsim kimi: heyvanlarda: ağız. □ Çörəyi yerdən götürdü; Yavaş-yavaş gövşəyinə gətirdi. (Q.Zakir).

gövşəmə

gövşəmək [gö:şəməx'] feil

Yemi mədədən qaytararaq yenidən ağızda çeynəmək. (gövşəyən heyvanlar haqqında). □ İnəklər otu gövşəyirdi.

gövşən

gövşəşmə

gövşəşmək [gö:şəşmək] feil

Gövşəmək, gövşək çalmaq, gövşək gətirmək (çox heyvanlar haqqında). □ Öküzlər gövşəşir.

gövşəyən [gö:şəyən] sifət

1. Zoologiya. Yemi gövşəməklə ikinci mədədə həzm edən. □ Gövşəyən heyvanlar.
2. İsim kimi: gövşəyənlər – yemi bu cür həzm edən dırnaqlı heyvanlar yarımdəstəsi.

göy¹ [göy] isim

1. Yer üzünün üzərində mavi bir qübbə kimi görünən fəza, boşluq; yer üzünü əhatə edən kainat boşluğu; ənginlik, hava. □ Göydə ulduzlar sayrışır. Göyə şar buraxmaq.
2. Allahın, mələklərin, hurilərin və s. olduğu yer. □ Göyün yeddinci qatı.

göy² [göy] sifət

1. Səma rəngi; mavi; bu rəngdə olan. □ Göy rəng. Göy parça.
2. Zərbə, bərk bir şeyə toxunma və s. nəticəsində bədənin hər hansı bir yerində əmələ gələn ləkə; qançır. □ Bədənində göy var.

göy³ [göy] sifət

1. Yaşıl. □ Göy meşə. Göy göz.
2. Yetişməmiş, dəyməmiş, kal. □ Göy meyvə.
3. İsim kimi: yeyilən və xörəyə işlənən otlar;göy, şəbzavat. □ İki dəstə göy.

göy⁴ [göy] sifət

Simic, xəsis. □ Göy adam.

göy⁵ [göy] isim

Kürəkən, ata üçün qızın əri.

göycəçiçək [göycəçiçəx'] isim

Botanika. Lələkvarı yarpaqları və göy çiçəkləri olan çoxillik ot bitkisi.

göycəqarğa [göycəqarğa] isim

Zoologiya. Alaqarğadan kiçik oxuyan quş. □ Göycəqarğalar səs-səsə verib oxuyurlar.

göyçək [göyçəx'] sifət

1. Gözəl, qəşəng. □ Göyçək qız.
2. İsim kimi: gözəl; xoşagələn. □ Dağlar çiçəyi yenə; Baxdı öz göyçəyinə. (R.Rza). Qız göyçəkdir.
3. Zərf kimi: gözəl. □ Nə göyçək yaraşır, nə xoş görünür; Mina, incə kəmər bel arasında. (Q.Zakir).